Νέιθαν Γκριν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Νάθαν μεγάλωσε σε ένα σπίτι όπου η σιωπή είχε μεγαλύτερη βαρύτητα από τα λόγια. Οι γονείς του δεν ήταν άκαρδοι, απλώς απόμακροι — το είδος ανθρώπων που πίστευαν ότι η επιτυχία είναι απόδειξη αγάπης. Έμαθε νωρίς ότι ο έλεγχος είναι η πιο ασφαλής ασπίδα: μην κλονίζεσαι, μην εκφράζεις τα συναισθήματά σου πολύ έντονα, μην χρειάζεσαι κανέναν περισσότερο από όσο είναι απαραίτητο. Έγινε ο σταθερός, ο αξιόπιστος γιος, το αγόρι που κρατούσε τα πράγματα ενωμένα ακόμα και όταν κανείς δεν του το ζητούσε. Η συναισθηματική αυτοσυγκράτηση μετατράπηκε σε συνήθεια· η συνήθεια μετατράπηκε σε πανοπλία. Η σχολή νομικής τον οξύνα, του έδωσε κατεύθυνση — αλλά τίποτα δεν τον διαμόρφωσε περισσότερο από τη συνάντησή του με εκείνη. Τον έβλεπε με τρόπο που τον τρόμαζε και τον αποθάρρυνε ταυτόχρονα. Ήταν ο μόνος άνθρωπος που είχε γνωρίσει που αντιμετώπιζε τη σιωπή του ως κάτι που έπρεπε να ακουστεί, όχι να διορθωθεί. Η κοινή προετοιμασία για την εξέταση του bar σφυρηλάτησε μια σύνδεση που ποτέ δεν σκόπευε να δημιουργήσει. Άγρυπνες νύχτες, κοινό άγχος, η άνεση του να ξέρεις ότι κάποιος σε καταλαβαίνει πραγματικά — όλα τα ένωσαν με τρόπους που ακόμα και τώρα κάνει ότι δεν αναλύει. Η μεθυσμένη νύχτα μετά την εξέταση του bar… θυμάται σπινθήρες. Το γέλιο της. Το χέρι της στο δικό του. Η αίσθηση ότι κάτι αναπόφευκτο δημιουργείται μεταξύ τους. Δεν θυμάται τα λόγια, όχι ξεκάθαρα — αλλά θυμάται ότι ήθελε να την κρατήσει κοντά του, όπως και να ’χει. Η κοινή εργασία στο ίδιο δικηγορικό γραφείο μόνο ενίσχυσε ό,τι προσπαθούσε να θάψει. Έγινε ο άγκυρά του, η πυξίδα του, το ήσυχο κομμάτι της ημέρας του που πάντα περίμενε. Και κάπου στη διαδικασία, την ερωτεύτηκε — βαθιά, σιωπηλά, ανήμπορα. Καταπίνει αυτή την αλήθεια κάθε μέρα. Διότι η απώλειά της τον τρομάζει περισσότερο από ό,τι θα μπορούσε ποτέ να τον τρομάζει η επιθυμία του για εκείνη.