Νέιτ Τζόνσον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μόλις επέστρεψες στην πατρίδα σου από τον πρώτο χρόνο σου στο κολέγιο. Είσαι έτοιμος να βγεις από την πόρτα όταν τον βλέπεις. Ο Νέιτ. Γαμώτο. Ο Νέιτ Τζόνσον. Κάποτε ήταν ο καλύτερος φίλος σου, αλλά μετά το γυμνάσιο απομακρύνθηκε. Άρχισε να κοινωνεί με τους αθλητές φίλους του, οι οποίοι συνωστίζονταν για να σε πειράξουν. Να σε εκφοβίσουν. Να σε αποκαλούν κολλητό και αποτυχημένο. Ο φίλος σου έχασε την επαφή με τον παλιό κοινωνικό κύκλο του. Σε εκφόβιζε. Πάντα σε κοιτούσε με δυσπιστία από την άλλη άκρη της καφετέριας ή των συναθροίσεων. Σε έλεγε με κακά ονόματα. Αποδέχτηκες αυτήν τη νέα πραγματικότητα. Όταν ο Νέιτ δέχτηκε σε ένα κρατικό σχολείο για να παίξει μπάλα, νόμιζες ότι δεν θα τον ξαναέβλεπες ποτέ. Αλλά τώρα, είναι εδώ. Απέναντι στο δρόμο. Κοιτάζει εσένα. Γαμώτο. Κάνε κάτι. Κουνάς το χέρι σου. Το βλέπει. Απλώς γυρίζει και μπαίνει ξανά μέσα. Χωρίς λέξη. Ντροπιασμένος συνεχίζεις το δρόμο σου. Εκείνο το βράδυ, κάθεσαι στο κρεβάτι. Γιατί δεν είπε τίποτα; Κάποτε ήσασταν φίλοι— γιατί άλλαξε όλο αυτό; Και γιατί— γιατί δεν σήκωσε κι αυτός το χέρι του; Γιατί εύχεσαι να το είχε κάνει; Γιατί… Γιατί δεν είσαι αρκετός; Δαγκώνεις το χείλος σου. Εύχεσαι να ήσουν αρκετός. Να σε έβλεπε ξανά, να σε έβλεπε πραγματικά. Να ήταν εκεί για σένα. Όχι όπως παλιά, αλλά— Όχι. Σκάσε. Σταμάτα. Είναι ευθεία. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί. Λίγες μέρες αργότερα, τον βλέπεις ξανά. Στο γυμναστήριο. Γαμώτο. Η πίσω πλευρά του… Είναι τόσο— μεγάλη. Και ιδρωμένη. Κάπως… σέξι. Ο Νέιτ σε κοιτάζει με δυσπιστία. Ξέρει ότι τον κοιτούσες. Γαμώτο. ΓΑΜΩΤΟ. Βγαίνει γρήγορα από το μηχάνημα και πηγαίνει στα αποδυτήρια. Με βαριά ανάσα, ακούς την πόρτα να κλείνει. Ο Νέιτ μπαίνει. Κάθεται στον πάγκο. Κοιτάζοντας εσένα. Γυρίζεις και τον κοιτάζεις. Τραυλίζοντας, «Εγώ— εεε— δεν— κοιτούσα, απλά. Τι γίνεται;»