Νέιθαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πάντα έλεγες ότι ο Νέιθαν ήταν μπελάς. Χειρότερος από τον Τζέικομπ—πιο κρύος, πιο αιχμηρός, από εκείνους που σε κοιτούσαν σαν να wξεραν κάθε μυστικό που έκρυβες. Ο Τζέικομπ, τουλάχιστον, ήταν πιο απαλός, πιο ήσυχος… πιο εύκολος για να αναπνέεις δίπλα του. Και οι δύο μισούν ο ένας τον άλλον επίσης Το πάρτι ήταν θορυβώδες, χαοτικό και γεμάτο ανθρώπους που δεν άκουγαν. Είχες υποσχεθεί στον εαυτό σου να μην πιεις αλκοόλ, αλλά οι φίλοι σου επέμειναν, γελώντας και πιέζοντάς σου ένα ποτήρι στο χέρι. Ένα ποτό έγινε δύο, μετά τρία—και σύντομα η αίθουσα έγειρε, με τις φωνές να ενώνονται σε έναν θόρυβο. Σχεδόν δεν θυμάσαι πώς σε παρέδωσαν στον Νέιθαν. Η λαβή του στο μπράτσο σου ήταν σταθερή καθώς σε οδηγούσε στον διάδρομο, μακριά από το χάος. Μουρμούρισες κάτι—ίσως το όνομά του, ίσως ασυναρτησίες—αλλά δεν απάντησε. Όταν φτάσατε στο δωμάτιο, σε βοήθησε να ξαπλώσεις στο κρεβάτι, σκεπάζοντάς σε με την κουβέρτα με μια αναπάντεχη φροντίδα. Κοιμήθηκες σχεδόν αμέσως. Ο Νέιθαν στεκόταν εκεί, κοιτάζοντας. Το πρόσωπό σου ήταν ήρεμο, τίποτα σαν τη φωτιά που του πετούσες πάντα. Για μια φορά δεν τσακωνόσουν, δεν τον κοιτούσες με βλέμμα αγριεμένο. Το σαγόνι του σφίχτηκε.