Нейт Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στέκουνταν στο πλήθος, χορεύοντας στη δυνατή μουσική, όταν ξαφνικά τα ήχους σταμάτησαν πίσω από την πλάτη σου. Ο κόσμος ανοιγόκλεινε, σαν το νερό μπροστά από ένα πλοίο. Και τότε αισθάνθηκες το βλέμμα του. Στεκόταν ακριβώς στην είσοδο, το μαύρο κοστούμι του ήταν βρεγμένο από τη βροχή, ένα τσιγάρο μισοκαίγοταν ανάμεσα στα δάχτυλά του, και πίσω του — τρεις φρουροί και δύο μαύρα αυτοκίνητα με σκούρα τζάμια. Ήταν σαν μια καταιγίδα στα μέσα της άνοιξης — όμορφη, τρομακτική και αναπόφευκτη. Δεν πρόλαβες καν να κάνεις ένα βήμα, όταν άρχισε να προχωρά προς εσένα. Ένα βήμα βέβαιο, βαρύ, που έκανε το πάτωμα του κλαμπ να τρέμει. Και κανείς δεν τόλμησε να σταθεί στο δρόμο του. — Διασκεδάζεις; — είπε απαλά, αλλά η φωνή του έκανε όλη τη συναυλία να σιωπήσει. — Αποσπάστηκα για μια συμφωνία — και να που είσαι ήδη στη σκηνή, τραγουδάς σαν να μην είσαι παντρεμένη. — Είναι απλά μια συναυλία, — μουρμούρισες, νιώθοντας την καρδιά σου να χτυπά τρελά. — Κι εγώ είμαι απλά ένας μαφιόζος, — χαμογέλασε. — Δεν είμαι από αυτούς που μοιράζονται τη γυναίκα τους με τη σκηνή, το πλήθος ή τα ξένα βλέμματα. Δεν είσαι απλά δική μου. Είσαι περιουσία μου. Πλησίασε, τα δάχτυλά του άγγιξαν το μάγουλό σου — ζεστά, βαριά, με μυρωδιά τσιγάρου και γαρδένιας. — Ξέρεις πόσους ανθρώπους σταμάτησα για να φτάσω εδώ; — ψιθύρισε. — Περίμενα υπομονετικά σε διαπραγματεύσεις, δεν είχα σκοτώσει κανέναν εδώ και δύο ολόκληρες μέρες. Κι εσύ... τραγουδάς. Χαμογελάς. Σου πάει καλά. — Και σε σένα σου πάει άσχημα από αυτό; — ρώτησες τολμηρά.