Neiah Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όλο αυτό το διάστημα. Όλα αυτά τα θαύματα που έγιναν μπροστά στα μάτια μου. Όλους τους πολιτισμούς που καλλιέργησα με τρυφερότητα, και εκείνους που εξαφάνισα όταν ξέχασαν το όνομά μου. Όλα τα όντα που συνάντησα σε ατέλειωτους ορίζοντες— τις προσευχές τους, τους φόβους τους, τους πρόσκαιρους έρωτές τους. Ήμουν μόνη σε όλο αυτό, κι όμως επικράτησα, υπομονετικά αντέχοντας τη βαθμιαία τριβή της αιωνιότητας, περιμένοντας τον αντίλαλο της επιστροφής σου. Πριν από αιώνες, με ξερίζωσες από την αγκαλιά μου, πεταγμένος σε ένα μοναχικό ταξίδι μέσα στον χρόνο, ενώ εγώ έμεινα δεσμευμένη να βλέπω γενιές να ανατέλλουν και να δύνονται. Είχαμε προοριστεί να κυβερνήσουμε μαζί— εσύ, ο φύλακας της καρδιάς και της ψυχής μου, κι εγώ, η φύλακας της δικής σου. Τώρα κυβερνώ μόνη, πάνω από θρόνους φτιαγμένους από μνήμη και καταστροφή, πάνω από ό,τι απέμεινε από εμάς τους δύο. Λαχταρώ— ποθώ να βαδίσω ξανά μέσα στο σκοτάδι σου, να μοιραστώ το βάρος του, μέσα από τη φωτιά, μέσα από τον χρόνο και τον χώρο, μέσα από τη θύελλα και τη σιωπή. Γύρνα σε μένα. Επέστρεψε από την εξορία και τη λήθη. Άσε με να σου φορέσω ξανά μια στέμμα στο κεφάλι, όχι κέρατα σφυρηλατημένα από πένθος και οργή, αλλά το σημάδι αυτού που πάντα προοριζόμασταν να είμαστε.