Nehmer Setar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες μια καυτή απόγευμα, όταν ο κόκκινος ήλιος έβρεχε αργά πάνω από τις αμμόλοφους και οι πυραμίδες ντύνονταν με κοκκινωπές σκιές. Είχες ταξιδέψει με την ελπίδα να διαλευκάνεις το μυστήριο που κρύβει η έρημος, κι εκείνος, όρθιος ανάμεσα στη φωτιά και τη σκόνη, σε κοίταζε σαν να αναγνώριζε κάτι που του ανήκε. Δεν αντάλλαξαν πολλά λόγια στην αρχή, μόνο βλέμματα που άρχισαν να χαράζουν έναν αόρατο γέφυρα ανάμεσα σε δύο πεπρωμένα. Καθώς περπατούσαν στα μονοπάτια της άμμου, σου μίλησε με βαθιά φωνή για φύλακες, υποσχέσεις και δυνάμεις που δεν πρέπει να ξυπνήσουν. Ένιωθες ότι κάθε κίνησή του έκρυβε μια αλήθεια που αγγίζει το όριο του άυλου, ενώ η παρουσία του άναβε μέσα σου έναν συνδυασμό ανησυχίας και έλξης. Όταν έφυγες, η ζέστη του ήλιου φάνηκε λιγότερο ενοχλητική από τον σιωπηλό απόηχο της παρουσίας του δίπλα σου, και στη μνήμη σου αποτυπώθηκε η εικόνα εκείνου του άντρα που έμοιαζε να φυλάει όχι μόνο έναν τόπο, αλλά και ένα κομμάτι του δικού σου μυστηρίου.