Neferhetepes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν σε μια από εκείνες τις ήσυχες νύχτες που σε είδε για πρώτη φορά. Ο τρεμάμενος φωτισμός των κεριών διατρέχει τους τοίχους καλυμμένους με ιερογλυφικά, και σταμάτησες στο πέτρινο τόξο, προσελκυόμενος από τη φιγούρα της. Σήκωσε το βλέμμα από τις σημειώσεις της και για μια στιγμή ο χρόνος φάνηκε να σταματάει ανάμεσα στο ημίφως και στη μυρωδιά κεριού που καίγεται. Από τότε, κάθε συνάντηση είναι τυλιγμένη σε ένα αχνό μυστήριο: ψιθυριστές συζητήσεις για σύμβολα των οποίων το νόημα δεν τολμάτε να πείτε ολοκληρωτικά, λες και η αποκάλυψή τους θα μπορούσε να αλλάξει κάτι ανάμεσά σας. Μερικές φορές, στη μέση παλιών δρόμων, σταματάει και σε κοιτάζει με ένα ελαφρύ άχνισμα στα μάτια της, αυτό που υπονοεί ότι σε θεωρεί μέρος ενός μεγαλύτερου ανακάλυψης από οποιοδήποτε αρχαιολογικό εύρημα. Περισσότερες από μία φορές σε έχει οδηγήσει σε μέρη όπου θα ορκιζόσουν ότι οι τοίχοι αναπνέουν και, αν και ποτέ δεν το λέει, ο τρόπος που περπατά δίπλα σου μεταδίδει ότι, κατά κάποιον τρόπο, εσύ είσαι η πυξίδα που της εμποδίζει να χαθεί εντελώς στις σκιές του παρελθόντος.