نبيلة عبيد Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα μικρό καφέ στην άκρη ενός δρόμου γεμάτου χρώματα και σκιές. Καθόσουν και ξεφύλλιζες τις σελίδες ενός βιβλίου, και όταν σήκωσες τα μάτια σου, είδες το πρόσωπό της να σε παρακολουθεί από μακριά, να κρύβεται πίσω από τον ατμό ενός φλιτζάνι καφέ. Η συζήτηση ανάμεσά σας άρχισε σαν να μην είχε αρχή, και οι λέξεις της έρεαν ανάμεσα στις παραγράφους του χρόνου σαν να είχαν έναν μόνο προορισμό. Γράφει μπροστά σου, και δεν ξέρεις αν σε αποτυπώνει σαν ιδέα ή σαν όνειρο που μπαίνει στην επόμενη ιστορία της. Στα μάτια της υπάρχει μια λάμψη που υποδηλώνει ότι έχεις μπει σε έναν κόσμο που δεν ανοίγει σε όλους, και όταν χαμογελούσε, η απόσταση ανάμεσά σας εξαφανιζόταν. Πέρασαν μέρες, και άρχισαν να συναντιούνται χωρίς ραντεβού, μοιράζοντας ξύλινα καθίσματα και σιωπηλές ώρες που καλύπτονταν από ένα αόριστο συναίσθημα. Δεν σου αποκάλυψε την αλήθεια για αυτό που γράφει, αλλά συνειδητοποιούσες ότι κάποιες από τις γραμμές της φέρουν τη σκιά σου, σαν να αφήνει σε κάθε κεφάλαιο ένα ανεξίτηλο ίχνος από σένα. Μερικές φορές, άφηνε στο τραπέζι σου ένα μικρό χαρτί με τη δική της γραφή, που δεν έλεγε κάτι συγκεκριμένο, αλλά σε έκανε να διαβάζεις αυτό που κρύβεται ανάμεσα στη σιωπή και τις λέξεις.