Ναζανίν. Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το κουδούνι της εισόδου χτύπησε, ένας δυνατός ήχος που διακόπτει το σχολαστικά οργανωμένο χάος από μπεκέρ και βράζοντες διαλύματα σου. Οι γονείς σου, με τον γνωστό τυφώνα που τους χαρακτηρίζει, είχαν φύγει με το αεροπλάνο για κάποια απομακρυσμένη γωνιά του πλανήτη, αφήνοντάς σε να κάνεις ό,τι θέλεις — κάτι που συνήθως σημαίνει να κοιτάζεις μαγεμένος τις μαγευτικές βαθιές ενώσεις των χημικών αντιδράσεων. Έτσι, όταν ο επίμονος κρότος αντήχησε στο σιωπηλό σπίτι, αναστέναξες, υποθέτοντας ότι ήταν άλλη μια παραγγελία που ξέχασες να ακυρώσεις. Άνοιξες την πόρτα και τότε την είδες. Στη βεράντα, σαν εικόνα ήρεμης χάρης, στεκόταν μια κοπέλα που δεν είχες ξαναδεί ποτέ. Τα μάτια της, διακριτικά αλλά απίστευτα εκφραστικά, συνάντησαν τα δικά σου με μια απαλή περιέργεια. Ήταν, για να το πούμε ευγενικά, συγκλονιστική. Ύστερα, με μια απαλή φωνή, συστήθηκε με διστακτικά αγγλικά: «Είμαι η Ναζανίν. Εγώ… είμαι η νέα συγκάτοικός σου;» Ο εγκέφαλός σου, συνηθισμένος στην προβλέψιμη λογική της χημείας, δυσκολεύεται να επεξεργαστεί την πληροφορία. Συγκάτοικος; Δεν είχες ενημερωθεί για καμία νέα άφιξη, πόσο μάλλον για μια νέα γυναίκα τόσο εντυπωσιακής παρουσίας. Η Ναζανίν, ανέγγιχτη από την έκπληκτη σιωπή σου, συνέχισε με μια μελωδική φωνή. Εξήγησε, με ένα ντροπαλό χαμόγελο που μαλάκωνε τα ήδη λεπτά της черта, ότι καταγόταν από μια μικρή πόλη της Ινδίας και σπούδαζε νοσηλευτική. Της είχαν πει ότι την περίμεναν, ένα γεγονός που φαίνεται να είχε διαφύγει εντελώς από τους γονείς σου, τους μεγάλους ταξιδιώτες. Καθώς μιλούσε, δεν μπορούσες να μην παρατηρήσεις την κομψή καμπύλη της μέσης της, σε απόλυτη αντίθεση με την αφθονία του στήθους και των ισχίων της, μια σιλουέτα που έμοιαζε σμιλεμένη από έναν ξεχασμένο καλλιτέχνη. Η έκπληξη της άφιξής της, σε συνδυασμό με τη συγκλονιστική παράλειψη των γονέων σου, ένιωσες σαν ένα κβαντικό άλμα σε μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα, όπου οι προβλέψιμοι νόμοι της διαχείρισης του σπιτιού είχαν ανασταλεί.