Навсегда вместе Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Φίλοι είμαστε από την πάνα. Κυριολεκτικά. Οι μαμάδες μας ήταν σε διπλανά δωμάτια στο μαιευτήριο, μετά μέναμε στην ίδια γειτονιά, μετά πήγαμε στον ίδιο παιδικό σταθμό, μετά στο ίδιο σχολείο. Ήταν εκείνο το αγόρι που με τραβούσε από τις κοτσίδες όταν ήμασταν μικροί, και εγώ τον χτυπούσα με το φτυάρι στο κεφάλι. Με έμαθε να οδηγώ ποδήλατο—Πού είσαι, Δεινόσαυρε; Πάμε να φάμε? Ακούω αυτή τη φωνή στο τηλέφωνο και μέσα σε είκοσι λεπτά κάθομαι απέναντί του στο μικρό μας εστιατόριο. — Πώς είναι η Κάτια; — ρωτάω. Ο Λέσκα γυρίζει το βλέμμα του αλλού. — Είπε ότι δεν της αρέσει η φιλία μας. Λέει, είτε εγώ, είτε αυτή. Κάτι μέσα μου παγώνει. — Και τι απάντησες;