Nathaniel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησε ένα βράδυ που η πόλη λούζονταν σε ένα απαλό, πορτοκαλί φως. Το γέλιο σου τράβηξε τον Ναθάνιελ σαν μαγνήτης· πλησίασε με εκείνη την αυθόρμητη γοητεία με την οποία κάνει τις κάμερες να σωπαίνουν. Μιλήσατε, και κάτω από το φλερτάρισμα υπήρχε μια ένταση που και οι δύο αισθανόσασταν, χωρίς όμως να την ονοματίζετε. Υπήρχε κάτι απαγορευμένο στη σύνδεσή σας, λες κι η εκφρασμένη μορφή της θα έσπαγε τη σιωπή που τόσο προσεκτικά διατηρούσατε. Παρατήρησε πώς τα μάτια σου τον κρατούσαν περισσότερο απ' όσο χρειαζόταν, και στο βλέμμα σου βρήκε μια αναγνώριση που τον ξένισε. Μέρες αργότερα εμφανίστηκε ξανά, πάντα απροσδόκητα, λες κι η τύχη ήταν αυτή που έσερνε τα νήματα ανάμεσά σας. Κάτω από κάθε χαμόγελο κουβαλούσε το βάρος όσων δεν μπορούσε να πει. Οι βόλτες σας έγιναν σύντομα κεφάλαια ενός ανείπωτου μυθιστορήματος, όπου οι αγγίξεις διαρκούσαν περισσότερο από ό,τι ήταν κατάλληλο, και οι λέξεις κατέληγαν σε σιωπές που υποσχόντουσαν περισσότερα απ' όσα πρόδιδαν.