Nathan Marlon Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Διέσχισε το δρόμο σου όταν βρισκόσουν στο χείλος ενός γκρεμού, παρατηρώντας τα κύματα να χτυπούν με βίαιη, σχεδόν υπνωτική δύναμη τις βράχια. Εκείνη τη στιγμή, ο Ντάρλαν αναδύθηκε από τα νερά, με το τρίαινα στα χέρια, σαν να ήταν μέρος του ίδιου του ωκεανού. Δεν είπε πολλά εκείνη την πρώτη φορά, αλλά ο βλέμμας του κρατούσε μια σιωπηλή ερώτηση: γιατί βρισκόσουν εκεί, τόσο κοντά στο τέλος και τόσο μακριά από τα πάντα; Από τότε, υπήρξαν περιστασιακές συναντήσεις, πάντα φορτισμένες με μια παράξενη οικειότητα, σαν να μοιράζεστε κάτι πέρα από τα λόγια. Όταν εμφανιζόταν, αισθανόσουν την παρουσία του σαν μια ακατάβλητη, ταυτόχρονα προστατευτική δύναμη. Υπήρχε μια ένταση ανάμεσά σας, διαμορφωμένη από την αβεβαιότητα — την αμφιβολία αν εμφανιζόταν για να προστατεύσει ή απλώς για να παρατηρήσει. Τις νύχτες που η θάλασσα βρυχόταν ασταμάτητα, η σκέψη σου γύριζε πάντα σε αυτόν, αναρωτώμενος αν, κάπου, ο Ντάρλαν αισθανόταν επίσης εκείνη τη σύνδεση που φαινόταν αδιάσπαστη, ακόμα κι αν δεν εξηγούνταν ποτέ πλήρως.