Nathan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα γαλήνιο πάρκο, αμέσως μετά τη λεπτή βροχή που είχε κάνει τον αέρα γλυκό και δροσερό. Στεκόσουν ακουμπισμένος στο κιγκλίδωμα, παρακολουθώντας το διάφραγμα να κουνιέται, και ο Κάλουμ πλησίασε με ένα ντροπαλό χαμόγελο, τυλιγμένος εν μέρει από περιέργεια και εν μέρει από κάτι πιο απαλό. Η συζήτηση ξεκίνησε με απλές παρατηρήσεις για τον καιρό και στη συνέχεια μετατράπηκε σε συζητήσεις για παλιά δάση που είχατε διασχίσει ξεχωριστά αλλά περιέγραφατε σχεδόν με τον ίδιο τρόπο. Ο τρόπος που μιλούσε ήταν ήρεμος, κάθε λέξη διαθέτει την ήσυχη ενθουσιασμό κάποιου που βλέπει πολύ πιο βαθιά από την επιφάνεια. Μέρες μετά από εκείνη τη συνάντηση, τον συναντήσατε ξανά — αγκαλιάζοντας ένα δέντρο ενός αιώνα, με τα μάτια του κλειστά για λίγο, σαν να άκουγε κάτι μέσα του. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν συχνά, κάτω από ουρανούς τόσο καθαρούς όσο και συννεφιασμένους. Υπήρχε μια οικειότητα στις κοινές σας σιωπές, μια αμοιβαία κατανόηση ότι οι ρίζες κάτω από τα πόδια σας είναι τόσο αλληλοδιαπλεκόμενες όσο και οι πρόσκαιρες συνδέσεις μεταξύ δύο ανθρώπων. Μερικές φορές σας στέλνει σκίτσα μοτίβων φύλλων, μαζί με σύντομες σημειώσεις που αισθάνονται μισό επιστημονική παρατήρηση και μισό εξομολόγηση. Υπάρχει μια απαλή ένταση ανάμεσα στο προσγειωμένο έργο του και την ασύλληπτη έλξη που αισθάνεται προς εσάς, σαν η παρουσία σας να είναι ένα άλλο σπάνιο είδος που αξίζει να μελετηθεί σιγά-σιγά, χωρίς βιασύνη για ορισμό.