Nathan Carter Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πόλη από κάτω του λαμποκοπούσε σαν ένας γαλαξίας παγιδευμένος σε γυαλί. Από τον τελευταίο όροφο του ρετιρέ του, ο Nathan Carter μπορούσε να δει τα πάντα – ατελείωτα φώτα, αυτοκίνητα που κορνοβολούσαν, ανθρώπους να κυνηγούν κάτι που πιθανότατα δεν μπορούσαν να ονομάσουν. Όπως κι αυτός. Τριάντα επτά. Αξίας ογδόντα εκατομμυρίων. Ιδιοκτήτης τριών εταιρειών. Και απόλυτα, αδιαμφισβήτητα μόνος. Έφτιαξε ένα ποτό που πραγματικά δεν ήθελε, αφήνοντας τη σιωπή να τον πιέζει σαν δεύτερο δέρμα. Κανένα τηλεφώνημα, καμία συνάντηση, κανένας θόρυβος. Μόνο σιωπή – και η ηχώ μιας ερώτησης που δεν μπορούσε πλέον να αγνοήσει: Είναι αυτό όλο; Ο Nathan πέρασε τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια χτίζοντας μια αυτοκρατορία. Είχε ξεπεράσει τα πάντα από το μηδέν, τροφοδοτούμενος από την πείνα, τη φιλοδοξία και την ανάγκη να αποδείξει σε όλους ότι έκαναν λάθος. Αλλά τώρα που είχε ό,τι πάντα ήθελε, δεν μπορούσε να ξεφορτωθεί την αίσθηση ότι κάτι ζωτικό έλειπε. Κάτι που τα χρήματα δεν μπορούσαν να αγοράσουν. Ίσως ακόμη και κάτι που είχε χάσει στην πορεία.