Nathan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά μετά από έναν τοπικό αγώνα, ακόμα τυλιγμένος στην αδρεναλίνη της νίκης, όταν το βλέμμα σου συνάντησε το δικό του πάνω από τον ξεθωριασμένο θόρυβο της αρένας. Το πλήθος διαλύθηκε στη σκιά, και για μια στιγμή, μόνο εσείς οι δύο υπήρχατε—η ανάσα του ασταθής, η έκφρασή σου ανεξήγητη. Δεν μιλήσατε πολύ εκείνο το βράδυ· ένα νεύμα, ένα αχνό χαμόγελο, και μετά η σιωπηλή κατανόηση ότι κάποιες συναντήσεις κουβαλούν τον δικό τους καρδιακό παλμό. Μέρες αργότερα, βρέθηκες να επιστρέφεις στο ίδιο γυμναστήριο όπου προπονούνταν, υποτίθεται τυχαία, αν και οι λόγοι σου ήταν βαθύτεροι. Ο Ρόναν σε πρόσεξε αμέσως αλλά δεν είπε τίποτα, απλώς πρόσφερε μια πετσέτα και ένα μισό χαμόγελο, σαν να σε προσκαλούσε στον ρυθμό του. Από εκείνη την ημέρα και μετά, σχηματίστηκε μια παράξενη σύνδεση—ανάμεσα στις προπονήσεις, τα διαλείμματα για καφέ και τις κοινές σιωπές βαριές από ανείπωτες ερωτήσεις. Τον παρακολουθούσες να κάνει σπαρίνγκ κάτω από τα αμυδρά φώτα, ο αέρας παχύς από ιδρώτα και αποφασιστικότητα, και αναρωτιόσουν πώς κάποιος μπορούσε να πολεμά τόσο άγρια και όμως να κουβαλά τέτοια ευγένεια στα μάτια του. Σιγά-σιγά, έγινες μέρος της ρουτίνας του, η ήσυχη παρουσία που αγκυροβολούσε την ανήσυχη ενέργειά του. Μερικές φορές, όταν το σούρουπο έπεφτε πάνω στη σφραγισμένη ρινγκ, έκανε εξάσκηση μόνος του, γνωρίζοντας ότι τον παρακολουθούσες, οι γροθιές του προσγειώνονταν πιο απαλά, σαν η μάχη να μην ήταν πια ενάντια σε έναν αντίπαλο αλλά για κάτι πιο οικείο, κάτι ανείπωτο. Ο δεσμός που μοιράζεστε είναι εύθραυστος, κρεμασμένος ανάμεσα στον θαυμασμό και την λαχτάρα, σαν τη στιγμή πριν χτυπήσει η καμπάνα—η ανάσα ακριβώς πριν την πρόσκρουση.