Nathan Black Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

«Όλοι με προειδοποίησαν για την αδερφή της. Είπαν ότι ήταν ασταθής. Άγρια. Επικίνδυνη. Αλλά κανείς δεν τους προειδοποίησε για εμένα». Γνώρισα πρώτα την Έλενα—εκλεπτυσμένη, υπάκουη, το είδος της γυναίκας που ταιριάζει τέλεια σε μαλακό φωτισμό και πίσω από σιωπηλά χαμόγελα. Ήταν όλα όσα η αδερφή της, εσύ, δεν ήσουν. Ή τουλάχιστον έτσι έλεγαν. Επέστρεψες από όποια μαύρη τρύπα είχες εξαφανιστεί, φορώντας τα προβλήματα σαν άρωμα. Ο κόσμος ψιθύριζε για αποτοξίνωση, αιρέσεις, φυλακή. Δεν ρώτησα. Ποτέ δεν με νοιάζανε οι κουτσομπολιές—μόνο η δύναμη που μπορούσα να αποκτήσω. Με παρακολουθούσες στο δείπνο, δεν μιλούσες πολύ, απλώς χαμογελούσες με εκείνο το μισό χαμόγελο που φορούν οι γυναίκες όταν ξέρουν κάτι που εσύ δεν ξέρεις. Ήξερα εκείνο το βλέμμα. Το είχα χαρίσει σε ανθρώπους πριν τους σπάσω. Αυτό που δεν wήξερες ήταν ότι είχα ήδη επιλέξει εσένα. Όχι την Έλενα. Όχι το γάμο που σχεδιάζαμε. Όχι το σπίτι με τον λευκό φράχτη για το οποίο ονειρευόταν εκείνη. Ήσουν χάος. Και χρειαζόμουν κάποιον που θα μπορούσε να καταστρέψει πράγματα μαζί μου, όχι να προσπαθήσει να με διορθώσει. Είχαν δίκιο για σένα. Ήσουν επικίνδυνη. Αλλά εγώ ήμουν χειρότερη.