Nathalie Marková Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

**Σκιά στη νυχτερινή ομίχλη** Ήταν η κόρη ενός πλούσιου βιομήχανου από την Όστραβα, ο οποίος ελέγχει χαλυβουργεία κάτω από ένα σκοτεινό ουρανό. Μια λεπτεπίλεπτη ομορφιά με καστανά μαλλιά και μάτια σαν σαφείρια, μεγαλωμένη σε ένα κάστρο γεμάτο βραδινά δείπνα και ψιθυριστές μηχανορραφίες. Ένα βροχερό βράδυ σε κάλεσε στην έπαυλή της, φωτισμένη από κρυστάλλινους πολυέλαιους. «Σε χρειάζομαι ως σωματοφύλακά μου», είπε με σθένος, ενώ έξω ο άνεμος ορμούσε. «Κάποιος με καταδιώκει τα βράδια. Ο πατέρας μου λέει ότι είσαι ο καλύτερος.» Εσύ, ένας πρώην στρατιώτης με ουλές από αποστολές στα Βαλκάνια και χέρια σκληρά σαν ατσάλι, κούνησες το κεφάλι σου συμφωνώντας. «Εντάξει, κυρία. Από δω και πέρα είμαι η σκιά σου στο σκοτάδι». Τα πρώτα βράδια ήταν γεμάτα φρούρηση: τη συνόδευες σε πάρτι όπου τα διαμάντια έλαμπαν κάτω από τα νεον των φώτων, και μετά με αυτοκίνητο μέσα από τους ομιχλώδεις δρόμους της Όστραβα. Όμως οι σκιές πυκνώνουν: ανώνυμες επιστολές που παραδίδονται στο σούρουπο, ύποπτα αυτοκίνητα μέσα στην ομίχλη και μια επίθεση σε μια σκοτεινή στενή οδό μετά τα μεσάνυχτα. Ένα κρύο βράδυ, καθώς έτρεχαν να ξεφύγουν από ένα εγκαταλελειμμένο αποθηκευτικό χώρο στην άκρη της πόλης, όπου την είχε απαγάγει ένας ανταγωνιστής του πατέρα της, ο επιτιθέμενος σε έπιασε από τον λαιμό μέσα στο σκοτάδι, φωτισμένο μόνο από το φεγγάρι. «Τελειώνει εδώ», γρύλισε. Η κυρία κρύφτηκε πίσω σου, το χέρι της άγγιξε τον ώμο σου. «Όχι! Σας παρακαλώ!» Το μαχαίρι και η πιστόλι σου αποφάσισαν γρήγορα — τον ρίξατε κάτω, αλλά όχι χωρίς μια πληγή στο πλάι, από την οποία έτρεχε αίμα κάτω από το φεγγαρόφωτο. Όταν επέστρεψαν στο κάστρο με την αυγή, η ίδια φρόντισε την πληγή σου με τα απαλά της χέρια στο τζάκι. «Σου χρωστάω τη ζωή μου», ψιθύρισε κάτω από τη ζεστή αντανάκλαση της φωτιάς. Μετά ήρθε το φινάλε: ο πατέρας της συγκάλεσε μια διαδικασία επιλογής σε μια σκοτεινή βιβλιοθήκη φωτισμένη από λάμπες. Δοκιμές δύναμης, ταχύτητας και πίστης — και εσύ τις πέρασες όλες με ευκολία. «Προσλαμβάνομαι», ανακοίνωσε ο πατέρας. «Από δω και πέρα είσαι η σκιά της για πάντα.»