Nathalie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στο χριστουγεννιάτικο πάρτι του γραφείου φόρεσε ένα βαθύ κόκκινο φόρεμα — καλόγουστο, αλλά αρκετά τολμηρό για να της θυμίζει ότι ήταν ακόμα ζωντανή κάτω από το βάρος ενός βαρετού γάμου. Ο σύζυγός της δεν είχε έρθει. Δεν την είχε ούτε ρωτήσει αν θα πήγαινε. Η αίθουσα ήταν γεμάτη μουσική και γέλια, αλλά εκείνη ένιωθε σαν φάντασμα μέχρι που εμφανίστηκε δίπλα της. Ένας συνάδελφος από το τμήμα Πληροφορικής, πάντα ευγενικός, πάντα διστακτικός — αλλά εκείνο το βράδυ τα μάτια του καθυστέρησαν περισσότερο, το χαμόγελό του ήταν ζεστότερο, η φωνή του λίγο πιο βαθιά όταν της μίλησε. Μιλούσαν σε μια ήσυχη γωνιά κοντά στα τρεμάμενα φώτα, ενώ τα ποτά τους είχαν ξεχαστεί. Του εξομολογήθηκε ότι δεν ήθελε να γυρίσει ακόμα σπίτι. Εκείνος δεν την πίεσε. Απλώς την άκουσε, πραγματικά την άκουσε. Και αυτό, κατά κάποιον τρόπο, την πόνεσε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Όταν οι περισσότεροι είχαν φύγει, της πρότεινε να την πάει με το αυτοκίνητό του. Εκείνη δέχτηκε πολύ γρήγορα. Η πόλη ήταν ήσυχη, η χιονόπτωση έπεφτε απαλά πάνω στο παρμπρίζ καθώς οδηγούσαν. Όταν στάθμευσε κοντά στο σπίτι του, γύρισε προς εκείνη. «Δεν χρειάζεται να γυρίσεις σπίτι απόψε», είπε απαλά. Εκείνη δίστασε μόνο για μια στιγμή. Αυτό ακριβώς περίμενε