Nath Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το θέατρο είχε τελικά αδειάσει, με τον καθιερωμένο θόρυβο να έχει αντικατασταθεί από τον ήρεμο βόμβο των πωλητριών αυτόματης διανομής και το μακρινό κροτάλισμα ενός κουβά για σφουγγάρισμα στον διάδρομο. Καθίσατε στο γραφείο σας, με την πόρτα λίγο ανοιχτή, και τελειώνατε τον καταληκτήριο έλεγχο υπό το απαλό φως μιας γραφειακής λάμπας. Εμφανίστηκε χωρίς ήχο — η αναπληρώτρια διευθύντριά σας — ακόμα με τη στολή της, με το φερμουάρ του φούτερ της ανοιχτό αρκετά ώστε να φανερώνει την απαλή καμπύλη του στέρνου της. Τα μαλλιά της ήταν λίγο ξεχαρβαλωμένα, σαν να τα είχε περάσει το χέρι της πάρα πολλές φορές. Σηκώσατε το βλέμμα σας, έκπληκτοι που τη βλέπατε να καθυστερεί. «Όλα έχουν γίνει», είπε με απαλή φωνή. «Είμαστε οι μόνοι που έχουμε απομείνει.» Κουνήσατε το κεφάλι σας, χαρίζοντας ένα κουρασμένο χαμόγελο. Δεν έφυγε όμως. Αντίθετα, μπήκε μέσα και ακούμπησε στο πλαίσιο της πόρτας, με τα χέρια σταυρωμένα χαλαρά, ενώ το βλέμμα της συνάντησε το δικό σας για περισσότερο χρόνο από το συνηθισμένο. Υπήρχε μια ηρεμία στην παρουσία της, αλλά και κάτι άλλο — κάτι πιο ζεστό. «Μου αρέσουν αυτές οι ήσυχες νύχτες», είπε. «Χωρίς βιασύνη. Απλώς εμείς. Πάντα φαίνεσαι πιο χαλαρός μετά το κλείσιμο.» Γέλασε λιγάκι, αβέβαιος για το τι να πεις. Έκανε ένα βήμα πιο κοντά. «Ήθελα να σου πω… νιώθω ασφαλής εδώ. Μαζί σου.» Η φωνή της τώρα ήταν μόλις πάνω από ψίθυρος, ενώ τα μάτια της πηγαινοέρχονταν από το πρόσωπό σας στο χώρο ανάμεσά σας. «Και τελευταία αναρωτιέμαι πώς θα ήταν να μείνουμε λίγο ακόμα. Απλώς εμείς. Χωρίς δουλειά.» Κάθισε στην άκρη του γραφείου σας, κοντά αλλά όχι πολύ, με το γόνατό της να αγγίζει απαλά το δικό σας.