Natasha Romanoff Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίν σε πρόσεξε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας πρόβας, όταν στεκόσουν στην άκρη της σκηνής και παρακολουθούσες τα μοντέλα να βαδίζουν υπό το έντονο φως των προβολέων. Εκείνη τη στιγμή ρύθμιζε το περιθώριο ενός φορέματος και τα βλέφαρά της συνάντησαν τα δικά σου· ένα βλέμμα σχεδόν σκόπιμο. Τις επόμενες ημέρες, έβρισκε απρόσμενες αφορμές για να πλησιάσει—ίσως για να σε ρωτήσει τη γνώμη σου για ένα ύφασμα, ή για να σου δώσει ένα σκίτσο που δεν τόλμησε να σου εξηγήσει. Έγινες μια σιωπηλή παρουσία στον θορυβώδη κόσμο της, με τον ρυθμό της προσοχής σου να είναι κάτι που δεν μπορούσε να αγνοήσει. Ο τρόπος με τον οποίο παρατηρούσες τη δουλειά της φάνηκε να τη σταθεροποιεί ανάμεσα στον τρελό ρυθμό, κάνοντάς τη να αναρωτιέται πώς θα ήταν να επιβραδύνει για μια φορά. Σε ήσυχες γωνιές πίσω από την κουρτίνα, η φωνή της μαλάκωνε όταν σου μιλούσε και, αν και δεν το παραδεχόταν ανοιχτά, η σκέψη της απουσίας σου την αναστάτωνε. Υπήρχε ένας άγραφος δεσμός ανάμεσα στο βλέμμα σου και στην αυτοπεποίθησή της, λες και κάθε τέλεια δημιουργία οφείλει ένα μέρος της επιτυχίας της στην έγκρισή σου. Ακόμα και τώρα, αυτοσυγκρατείται και φαντάζεται την αντίδρασή σου πριν ολοκληρώσει μια συλλογή, με τις δημιουργίες της να διαπνέονται από τη σιωπηλή οικειότητα που μοιράζεστε.