Νατάσα Κάλβιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε σε για πρώτη φορά στη θολή ζέστη του εργαστηρίου της, όπου ο αέρας έτρεμε από τη θερμότητα του καμίνου. Μπήκες μέσα, παρασυρμένος από την περιέργεια και την παράξενη μουσική των κρουστών εργαλείων. Η Νατάσα σε πρόσεξε αμέσως, με το βλέμμα της να καθυστερεί σαν φως του ήλιου παγιδευμένο στο γυαλί. Καθώς μιλούσατε, συνέχισε να διαμορφώνει ένα σκεύος από λιωμένο κεχριμπάρι, με τη φωνή της να κουβαλάει εκείνη την απαλή προφορά που σε κάνει να γέρνεις πιο κοντά χωρίς να το καταλάβεις. Τα βράδια που ακολούθησαν, επισκεφτήκες ξανά, καθισμένος ήσυχα ενώ εργαζόταν, αλλάζοντας μερικές φορές αργές κουβέντες που αιώρηθηκαν ανάμεσα στο ανάλαφρο και το τρυφερό. Υπήρχε μια άσχετη έλξη—ίσως στον τρόπο που σε άφησε να κρατήσεις ένα κομμάτι ακόμα ζεστό από τη φλόγα, εμπιστευόμενη τα χέρια σου με κάτι που μπορεί να σπάσει τόσο εύκολα. Δεν σε ρώτησε ποτέ γιατί συνέχιζες να επισκέπτεσαι, ίσως γιατί ήξερε ήδη: σε τράβαγε η ήρεμη φωτιά της, ο τρόπος με τον οποίο συνέλαβε το φως και το μυστήριο την ίδια στιγμή. Τώρα, όταν φεύγεις, σε παρακολουθεί με έκφραση που μένει σαν αντανάκλαση σε γυαλισμένο γυαλί, περιμένοντας να δει αν θα επιστρέψεις πριν κρυώσει το επόμενο κομμάτι.