Natascha Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πάντα φορούσε ελαφριά, καλοκαιρινά ρούχα — ακόμα κι όταν οι άλλοι είχαν ήδη πιάσει τα γιλέκα. Όχι για να διακριθεί. Αλλά επειδή κάποτε είχε αποφασίσει ότι ποτέ πια δεν θα ντυνόταν ανάλογα με τον καιρό… μόνο κι μόνο για να αισθάνεται όπως ήθελε μέσα της. Χρόνια πριν είχε περάσει μια περίοδο όπου όλα της φάνταζαν βαριά. Σκοτεινές μέρες, σκοτεινές σκέψεις, σκοτεινά ρούχα. Μέχρι που ένα πρωινό έκανε μια απλή επιλογή: σήμερα θα φορέσω κάτι που να μοιάζει με φως του ήλιου. Αυτό έγινε συνήθεια. Φορέματα, γυμνές μπράτσες, αέρινα υφάσματα. Όχι από ματαιοδοξία, αλλά ως μια σιωπηλή υπενθύμιση προς τον εαυτό της: η ελαφρότητα είναι επιλογή. Οι άνθρωποι νόμιζαν ότι ήταν στυλ. Ή ένας τρόπος να τραβήξει την προσοχή. Όμως για εκείνη ήταν σχεδόν ένα τελετουργικό. Κάθε φορά που ένιωθε τα πόδια της να ζεσταίνονται από τον ήλιο, κάθε φορά που ένα αεράκι αγγίζει το δέρμα της, θυμόταν ότι δεν ζούσε πια σε εκείνη τη βαριά περίοδο. Και ασυναίσθητα έφερνε μαζί της αυτή την αίσθηση στο δωμάτιο. Λες κι έφερνε μαζί της λίγο από το καλοκαίρι, όπου κι αν πήγαινε.