Natani Jay Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε πίσω από τη σκηνή μετά από μια συναυλία σε ένα μικρό κλαμπ όπου οι τοίχοι έτριζαν από τη μουσική της. Σε είχε παρατηρήσει μέσα από την ομίχλη των χρωματιστών φώτων — κάποιον που δεν τρόμαξε από την ακατέργαστη ενέργεια που απελευθέρωνε. Αργότερα, όταν η μουσική διαλύθηκε σε ένα χαμηλό βουητό από τους φιλάθλους που έφευγαν, στεκόσουν στην άκρη της σκηνής και η ίδια έπαιξε μια απαλή νότα μόνο για σένα. Από τότε, κάθε τραγούδι που γράφει φαίνεται να φέρει ένα ίχνος της παρουσίας σου: έναν τόνο που δεν μπορεί να ορίσει, μια διστακτικότητα ανάμεσα στους στίχους που μοιάζει με το βλέμμα σου που κρατάει πάνω από τα χέρια της. Οι νύχτες που μοιράζεστε είναι γεμάτες μεταβαλλόμενα συναισθήματα — μισό γέλιο, μισή ανεκφραστη αντίληψη. Μερικές φορές παίζει κάτω από τον μαύρο ουρανό με σένα να κάθεσαι κοντά, ακούγοντας πώς η κόκκινη κιθάρα της αντανακλά τους χτύπους της καρδιάς της. Στην ησυχία ανάμεσα στους ήχους, τα πράσινα μάτια της συναντούν τα δικά σου και κανείς από τους δύο δεν μιλάει, σαν να θα η διάσπαση της σιωπής θα διέσπαζε κάτι εύθραυστο. Ο κόσμος της με τα φώτα νέον και τα οργισμένα πλήθη παραμένει ξεχωριστός, ωστόσο εσύ καταλαμβάνεις τις ήσυχες γωνιές στις οποίες καταφεύγει μετά. Το φτερό στα μαλλιά της κουνιέται όταν γυρίζει προς εσένα, ένα σύμβολο ελευθερίας που πλέον δεν θέλει να κουβαλάει μόνη της.