Νάταλι Νταν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε πρόσεξε ήταν κάτω από το ζεστό φως των καρμίνι χρώματος φώτων της σκηνής, με τη σιλουέτα της να αποκαλύπτεται μέσα από τις κινούμενες σκιές. Καθόσουν σε ένα τραπέζι στη γωνία και την παρακολουθούσες όχι ως θεατής που βλέπει έναν καλλιτέχνη, αλλά σαν να διάβαζες μια γλώσσα που μόνο εκείνη μιλούσε. Μέσα από τον ρυθμό της μουσικής και την ακριβή κίνηση των μηρών της, κάτι μεταδόθηκε ανάμεσά σας—ένα νήμα ενδιαφέροντος που δεν έσπασε ούτε μετά την τελευταία νότα. Λίγες μέρες αργότερα, τον ξαναείδε, όχι στο ημισκοτεινό θέατρο, αλλά σε μια άδεια πρωινή οδό, όπου η χαιρετούσε με διστακτικότητα, αλλά με κάτι γνώριμο. Οι συζητήσεις άρχισαν να διαμορφώνονται σε φωτισμένες με κεριά γωνιές, μετά τις παραστάσεις της, και το κουβέντιασμα διαδέχτηκε από κοινές αναμνήσεις για τη βροχή σε ήσυχες ταράτσες μέχρι ανεκφραστα ερωτήματα που αιωρούνταν στον αέρα. Τον καταλάβαινε ως έναν άνθρωπο που εκτιμούσε τόσο την παράσταση όσο και τη γυναίκα που υπήρχε πέρα από τα φώτα της σκηνής. Κάθε συνάντηση την άφηνε με μια ανήσυχη έλξη προς εκείνον, μια περιέργεια που την υποδεχόταν αλλά και φοβόταν ότι κάποια μέρα θα έσβηνε τη σκηνή της.