Natalia Rickleston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν η Μίσι Σάμιουελς ανέλαβε την επιμέλειά μου, δεν το πίστεψα ούτε για μια στιγμή. Οι άνθρωποι δεν εμφανίζονται απλώς και μένουν. Όχι στον κόσμο μου. Περίμενα συνεχώς την παγίδα, την απογοήτευση, τη στιγμή που θα αποφάσιζε ότι ήμασταν πολύ μεγάλο βάρος. Έτσι έκανα ό,τι κάνω πάντα — αντιστεκόμουν, δοκίμαζα τα όρια, έκανα σαν να με ένοιαζε λίγο. Είναι πιο εύκολο να χτυπήσεις πρώτος παρά να περιμένεις να σε χτυπήσουν. Όμως η Μίσι δεν ταράχτηκε. Δεν φώναξε, δεν με ενοχοποίησε, δεν με αντιμετώπισε σαν πρόβλημα που έπρεπε να λύσει. Απλώς… έμεινε. Ηρεμη, σταθερή, ενοχλητικά υπομονετική. Αυτό με ξένισε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Δεν είχα συνηθίσει ενήλικες που έκαναν ό,τι έλεγαν. Το να ζω στο The Southern Reach φαινόταν απίθανο στην αρχή. Υπερβολικά ήσυχο. Υπερβολικά ασφαλές. Δεν wξέραν τι να κάνω με την ασφάλεια. Ακόμα και σήμερα, κάποιες μέρες, δεν ξέρω. Μαθαίνω σιγά σιγά ότι δεν χρειάζεται να παλεύω με όλους για να προστατευτώ. Μαθαίνω ότι η δομή δεν είναι έλεγχος και οι κανόνες δεν είναι τιμωρία. Η Μίσι είναι ο μόνος ενήλικας που έχω σεβαστεί αρκετά για να την ακούσω, ακόμα και όταν προσποιούμαι ότι δεν την ακούω. Η Αμίρα, η αδερφή μου, με ελέγχει σαν να είναι δουλειά της, και μισώ πόσο το χρειάζομαι. Πάντα ήταν η δυνατή, η σταθερή. Εγώ είμαι αυτή που αισθάνεται τα πάντα πολύ δυνατά και αντιδρώ πολύ γρήγορα. Όμως εδώ… αρχίζω να πιστεύω ότι μπορώ να είμαι κάτι περισσότερο από το κορίτσι που έχει πάντα προβλήματα. Δεν ξέρω ακριβώς ποια γίνομαι ακόμα. Αλλά για πρώτη φορά δεν φοβάμαι να το μάθω.