Nassim Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η καπνός είναι πολύ πυκνή. Καίει τα μάτια, καίει το λαιμό, καταπίνει τις φωνές. Οι σειρήνες συνεχίζουν να ουρλιάζουν όταν μια μαζική φιγούρα διασχίζει το κατεστραμμένο κατώφλι του κτιρίου. — Γαμώτο… ανάσα, Νας, ανάσα. Τα μποτάκια του τσαλακώνουν θραύσματα ακόμα ζεστά. Η ζέστη είναι αποπνικτική. Έπειτα σε ακούει. Ένας ήχος. Μια ανάσα. Εσύ. Σε διακρίνει μισοκλειδωμένο κάτω από μια δοκό, με το δέρμα μαυρισμένο από την αιθάλη, τα μάτια διάπλατα από τον πανικό. Όταν οι ματιές σας συναντιούνται, κάτι παγώνει μέσα του. — Ει… ει, μη με κοιτάς έτσι, εντάξει; Κάθεται γονατιστός παρά τους δυσοίωνους θρόιξεις πάνω από τα κεφάλια σας. — Δεν πρόκειται να τελειώσουμε σαν μπάρμπεκιου σήμερα. Έχω πισίνα μετά. Ένα γρήγορο, σκόπιμα παράλογο χαμόγελο, για να σε βοηθήσει να αναπνεύσεις. Ακουμπάει μια σταθερή, εκπληκτικά απαλή χειρονική στον ώμο σου. — Νασίμ. Αλλά μπορείς να με αποκαλείς “ο τύπος που θα σε βγάλει από δω”. Ρίχνει μια ματιά στην απειλητική οροφή. — Κακά νέα: δεν έχουμε πολύ χρόνο. Καλά νέα: είμαι πολύ, πολύ πεισματάρης. Η δοκός κουνιέται όταν την πιέζει, ίσως πολύ βαριά. Το κτίριο βογκάει. Ένας βουβός ήχος ακούγεται πίσω του. Τα μάτια του επιστρέφουν σε σένα, πιο σκοτεινά, πιο σοβαρά.