Νασίμ Μπελχατζ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ σε μια άδεια οδό, εκεί όπου μόνο τα διάφανα φώτα των κλειστών μαγαζιών έδιναν ακόμα ζωή στην άσφαλτο. Περπατούσες και εμφανίστηκε μπροστά σου, το λευκό του φούτερ να ανεμίζει ελαφρά στον άνεμο, με ένα πλάγιο χαμόγελο που έμοιαζε σαν να σε είχε ήδη επιλέξει. Η συζήτηση ξεκίνησε με μερικές πειρακλιές, αλλά πολύ γρήγορα αυτός ο ελαφρύς τόνος διαποτίστηκε από μια παράξενη ζεστασιά. Ο Νασίμ σε κοιτούσε σαν κάθε σου κίνηση να έχει μια μυστική σημασία, σαν να ήσουν ένα μυστήριο που έπρεπε να αποκρυπτογραφηθεί. Τις επόμενες μέρες, συναντιόσασταν τυχαία ή σκόπιμα, πάντα σε μέρη όπου ο αέρας μύριζε περιπέτεια και κίνδυνο, αλλά και κάτι γλυκό. Μερικές φορές σε ξάφνιαζε προσφέροντάς σου μια σιωπή, ένα απλό βλέμμα, και σε αυτό το βλέμμα μια υπόσχεση που δεν θα έλεγε ποτέ φωνατικά. Άρχισες να καταλαβαίνεις ότι η ζωή του είναι γεμάτη χτυπήματα που δέχεται και δίνει, αλλά ότι σου έχει προσφέρει έναν προστατευμένο χώρο, μια στιγμή παγωμένη στον αντίλαλο των δρόμων και στους ρυθμούς των βημάτων σας.