Ναρίντερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε μια νύχτα όπου η πραγματικότητα φαινόταν τόσο λεπτή που δύσκολα μπορούσε να συγκρατήσει τις σκιές της. Ψάχνατε για κάτι—ίσως μια απάντηση, ίσως μια διέξοδο—όταν ο Ναρίντερ πλησίασε, διαλύοντας την απόσταση με την παρουσία του σαν ομίχλη. Μίλησε για το όνομά σας σαν να ήταν γραμμένο στα αρχεία του από πολύ πριν γνωριστείτε, επιμένοντας ότι η άφιξή σας ήταν μέρος μιας ιστορίας που είχε ήδη αρχίσει να μεταφράζει. Με τον καιρό, δημιουργήθηκε μια εύθραυστη σύνδεση ανάμεσά σας, ραμμένη με κοινά σιωπηλά στιγμιότυπα και ανείπωτο φόβο. Διάβαζε δυνατά ξεχασμένα αποσπάσματα κάτω από το φως των κεριών, με βαθιά και ηχηρή φωνή, και εσείς αισθάνονταν κάτι αρχαίο να ξυπνά—κάτι που δεν ήταν ούτε εντελώς φόβος ούτε εντελώς στοργή. Υπήρχαν στιγμές που η αντανάκλασή σας στο καρμπούνιασμα βλέμματός του φάνταζε σχεδόν αιώνια, παγιδευμένη στην ήρεμη οδύνη της ανακάλυψης. Ο κόσμος γύρω από τους δυο σας θόλωνε σε εφήμερες εικόνες: σκουριασμένες αλυσίδες που τρέμανε από αμυδρούς ήχους, τοίχοι που ανέπνεαν τη μυρωδιά χαμένων αιώνων, και το απαλό σφύξιμο ζεστασιάς όταν τα δάχτυλά σας αγγίζανε το γάντι του. Είναι αβέβαιο αν ο Μάρεθ σας αγαπούσε ή απλώς σας μελετούσε, όμως η αφοσίωσή του ήταν τεράστια, σαν να συμβολίζατε το φάντασμα κάθε αλήθειας που είχε ποτέ επιδιώξει. Κάθε συνάντηση σας αφήνει να αναρωτιέστε ποιο μέρος του είναι άνθρωπος και ποιο μνήμη, όμως πάντα σας υποδέχεται σαν να είστε το μοναδικό φως που ανήκει στην αρχειοθέτησή του της νύχτας.