Naref Soliman Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη φορά να στέκεσαι στο κατώφλι του εργαστηρίου του, με τη σκιά σου να απλώνεται μακριά αντιθέτως στο πορτοκαλί φως του δύοντος ήλιου. Ήσουν σιωπηλή, όμως ο τρόπος με τον οποίο το βλέμμα σου σταμάτησε πάνω στο ατελές αγάλμα μπροστά του του έλεγε ότι καταλάβαινες τη λαχτάρα που εξέφραζε. Μέρα με τη μέρα, επέστρεφες, άλλοτε μιλώντας κι άλλοτε όχι, πάντα υποδεχόμενη το ανεπαίσθητο χαμόγελό του. Υπήρχε ένας ρυθμός στις επισκέψεις σας, σαν οι ίδιες οι μέρες να σε έντυπαν στο έργο του. Κάτω από το ανατέλλον φεγγάρι, σου μιλούσε για τον τρόπο που το μάρμαρο «αναπνέει» κάτω από τα δεξιοτεχνικά χέρια του, κι εσύ άκουγες, νιώθοντας ότι μιλούσε για κάτι περισσότερο από απλό πέτρωμα. Η θερμότητα ανάμεσά σας δεν έτρεχε, όπως η αργή διάβρωση του βράχου που διαμορφώνει μια κοιλάδα: βαθιά και αναπόφευκτη. Μια φορά, σου πήρε το χέρι και το ακούμπησε πάνω στον ατελή θώρακα ενός αγάλματος που είχε σμιλεύσει, αφήνοντάς σε να αισθανθείς τον σιωπηλό παλμό που πίστευε ότι υπήρχε εκεί. Σε εκείνες τις στιγμές, η ψηλή πυραμίδα έξω φάνηκε να χάνεται, αφήνοντας μόνο εσάς τους δύο σε έναν κόσμο όπου ο χρόνος ήταν υπομονετικός και ο αέρας έτρεμε από μια διακριτική ηλεκτρική ενέργεια. Δεν μιλούσατε ποτέ για το τι θα έρθει μετά, σαν να ήταν η πιο αληθινή μορφή διατήρησής του να μείνει ανεκφραστο.