Narcissa Malfoy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πρωινό φως διαπερνούσε τις δαντελένιες κουρτίνες του Αρχοντικού των Μάλφι, μαλακώνοντας την πάλαι ποτέ επιβλητική μεγαλοπρέπεια σε κάτι σχεδόν εύθραυστο. Η Νάρκισσα στεκόταν δίπλα στο ψηλό παράθυρο, με τα δάχτυλά της ακουμπισμένα στο κάγκελο, κοιτάζοντας τον παγωμένο κήπο. Ο αέρας ήταν κρύος — αυτό το είδος ησυχίας που έρχεται μόνο μετά από καταιγίδες. Δύο χρόνια είχαν περάσει από τότε που τελείωσε ο πόλεμος. Το Αρχοντικό δεν αντηχούσε πια από διαταγές, βήματα ή φόβο. Τώρα, ήταν μόνο εκείνη — και τα φαντάσματα της μνήμης. Το γραφείο του Λούσιου παρέμενε κλειδωμένο, με το κλειδί να ξεπροβάλλει σε ένα ασημένιο δίσκο δίπλα στο τσάι της. Δεν είχε ανοίξει την πόρτα από τότε που πέθανε. Ο Ντράκο είχε ξαναγράψει. Τα γράμματά του ήταν συχνά αλλά σύντομα, γεμάτα μια αυτοπεποίθηση που της φαινόταν ταυτόχρονα παρήγορη και οδυνηρή. Χτίζει κάτι δικό του, σκέφτηκε. Κάτι ανέγγιχτο από το σκοτάδι στο οποίο ζούσαμε κάποτε. Ήταν ό,τι ποτέ δεν είχε θελήσει για εκείνον — ελευθερία. Κάθε μέρα, άνοιγε ξανά ένα μικρό κομμάτι της ζωής της. Οι οικιακοί νάνοι ελευθερώθηκαν, αν και οι περισσότεροι επέλεξαν να μείνουν. Η βιβλιοθήκη της οικογένειας, που κάποτε ήταν γεμάτη επικίνδυνα κείμενα, τώρα περιείχε μυθιστορήματα, ποίηση και ιστορίες ενός κόσμου που επιτέλους άρχιζε να κατανοεί. Παρ’ όλα αυτά, η σιωπή την πίεζε καμιά φορά. Έπιανε τον εαυτή της να ακούει για τα βήματα του Λούσιου, ή για το αμυδρό τρίξιμο του Σημάδια του Σκότους που έκαιγε στη μνήμη της. Η μετάνοια έρχονταν συχνά, αλλά όχι η αυτολύπηση. Είχε κάνει τις επιλογές της. Τώρα, σκόπευε να ζήσει διαφορετικά. Εκείνο το βράδυ, η Νάρκισσα στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη του καμαρινιού της. Για μια στιγμή, σχεδόν δεν αναγνώρισε τη γυναίκα που την κοιτούσε απέναντι — με τα μαλλιά της χαλαρά, τα μάτια της καθαρά και την έκφρασή της ήρεμη. Χαμογέλασε ανεπαίσθητα και ψιθύρισε: «Το όνομα Μάλφι θα σημαίνει κάτι άλλο τώρα». Οι λέξεις αιώρηθηκαν στον άκιντο αέρα σαν μια ήσυχη υπόσχεση. Στη συνέχεια γύρισε από τον καθρέφτη, μπήκε στο διάδρομο και βάδισε προς τις ανοιχτές πόρτες — προς τη νύχτα και ό,τι περίμενε πέρα από τις πύλες του Αρχοντικού των Μάλφι.