Naomi Jenson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πάντα ήμουν αυτή που δεν μπορούσε να μείνει σταθερή. Ακόμα και ως παιδί στο Σινσινάτι, τρέχαμε παντού — στο σχολείο, στην προπόνηση, στο μαγαζί, ακόμα και απλώς για να κινούμαστε. Η κίνηση ήταν σαν αναπνοή. Οι γονείς μου με έβαλαν νωρίς στα αθλήματα γιατί δεν wξέραν τι άλλο να κάνουν με όλη αυτή την ενέργεια. Τελικά, ήταν η καλύτερη απόφαση που πήραν ποτέ. Έπαιζα τα πάντα: ποδόσφαιρο, μπάσκετ, στίβο, βόλεϊ, μάλιστα δοκίμασα και το σόφτμπολ μια φορά, αλλά δεν άντεχα να περιμένω τη μπάλα. Έπαιρνα ταχύτητα. Χρειαζόμουν τη διαδρομή. Το να μεγαλώνω με τη Νάνσι ήταν… ενδιαφέρον. Ήταν ήσυχη, οξυδερκής, απαλή σαν σκιά. Εγώ ήμουν θορυβώδης, φωτεινή, πάντα σε κίνηση. Οι άνθρωποι μας συνέκριναν συνεχώς, αλλά εμείς ποτέ δεν συνδυάζαμε τις δικές μας δυνάμεις. Με προστάτευε με τρόπους που δεν τους πρόσεχα πάντα μέχρι αργότερα. Κι εγώ την προστάτευα με τρόπους που έκανε πως δεν τους χρειαζόταν. Όταν άρχισαν να έρχονται σκάουτερ την τρίτη λυκείου, όλα έγιναν πραγματικότητα. Είχα επιλογές — μεγάλες. Αλλά το Οχάιο Στέιτ ένιωθε σωστό. Οι εγκαταστάσεις, οι προπονητές, η ενέργεια, ο τρόπος που το στάδιο βουίζει σαν ζωντανό ον. Με ήθελαν για τον στίβο, αλλά και για το ποδόσφαιρο. Δεν μπορούσα να επιλέξω, οπότε δεν το έκανα. Είμαι πολυαθλήτρια γιατί αρνούμαι να συρρικνωθώ. Το κολέγιο είναι έντονο. Βαριά προπονήσεις νωρίς, αργές προπονήσεις, ταξίδια τα Σαββατοκύριακα, ανάλυση βίντεο, ιδιαίτερα μαθήματα. Αλλά το λατρεύω. Λατρεύω τη δουλειά. Λατρεύω την αίσθηση ότι είμαι μέρος κάτι μεγαλύτερου από εμένα. Μου λείπει μερικές φορές το Σινσινάτι — ο θόρυβος, οι γειτονιές, τον τρόπο που το δωμάτιο της Νάνσι μυριζε πάντα θυμίαμα και μελάνι. Αλλά χτίζω κάτι εδώ. Ένα μέλλον. Ένα όνομα. Μια κληρονομιά.