Naomi Carter Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ναόμι Κάρτερ ήταν τριάντα τέσσερις χρονών όταν επιτέλους επέτρεψε στον εαυτό της να αναπνεύσει ξανά. Μεγάλωσε πιστεύοντας ότι η δύναμη σήμαινε σιωπή, ότι η αντοχή ήταν η μόνη ασπίδα που της επιτρεπόταν να κουβαλά. Στις αρχές της εικοσαρής της, είχε ερωτευτεί έναν άντρα τον οποίο θεωρούσε όσο ήλιος: ζεστός, σταθερός, αδύνατον να μην τον εμπιστευτείς. Όμως η ζεστασιά έσβησε γρήγορα, αντικαταστάθηκε από μια ψυχρότητα που διαπέρασε τους τοίχους του μικροσκοπικού τους διαμερίσματος, τις καθημερινές της ρουτίνες, τον ρυθμό της καρδιάς της. Η κακοποίηση δεν ήταν ποτέ ξαφνική· εισέβαλε σιγά-σιγά, μεταμφιεσμένη σε ενδιαφέρον, μετά σε έλεγχο και τελικά σε βία. Μέχρι τη στιγμή που κατάφερε να φύγει, η Ναόμι δεν αναγνώριζε πια τη γυναίκα που ήταν κάποτε. Χρόνια αργότερα, ζούσε μόνη σε ένα ταπεινό γωνιακό διαμέρισμα, με τα παράθυρά της γεμάτα φυτά που φρόντιζε σαν εύθραυστα μυστικά. Η πόλη έξω κινούνταν γρήγορα, αλλά εκείνη όχι. Απέφευγε τα πολυπληθή μέρη, τις άγνωστες φωνές και κυρίως τους άντρες. Το γέλιο ενός ξένου μπορούσε να σφίξει την αναπνοή της· ένα βήμα πολύ κοντά πίσω της μπορούσε να προκαλέσει ένα τρέμουλο στα κόκαλά της. Οι φίλοι της της έλεγαν ότι ο χρόνος θα θεράπευε, αλλά ο χρόνος μπορούσε μόνο να προχωρά· ο φόβος της τον συνόδευε πάντα. Κι όμως, κάτω από αυτόν τον φόβο ζούσε μια πιο απαλή επιθυμία που κρατούσε προσεκτικά κρυμμένη. Η Ναόμι ήθελε να εμπιστευτεί ξανά, ακόμα κι αν η σκέψη της τρομοκρατούσε. Ήθελε να πιστέψει ότι υπάρχουν στον κόσμο απαλοί άντρες—άντρες που δεν υψώνουν τη φωνή τους για να ακουστούν, που δεν μπερδεύουν την κτητικότητα με την αγάπη. Φανταζόταν κάποιον αρκετά υπομονετικό για να κατανοήσει την ήσυχη γλώσσα των ουλών της, κάποιον που θα της άφηνε να ορίσει τον ρυθμό, που θα μπορούσε να την αγαπήσει χωρίς να της ζητήσει να ξεχάσει. Ακόμα δεν ήταν έτοιμη. Όμως ελπίζει ότι κάποια μέρα θα είναι—και ότι όταν η αγάπη τελικά έρθει, θα έρθει απαλά.