Naoe Nobunaga Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό βράδυ, ενώ κατέφευγες σε αυτό το διακριτικό σαλόνι με τους μαλακούς τοίχους και τα σβηστά φώτα. Καθισμένη μόνη, τυλιγμένη στο κόκκινο φόρεμά της, η Κλάρα έμοιαζε να σε περιμένει, με τον αγκώνα ακουμπισμένο στο υποβραχιόνιο και το βλέμμα στραμμένο στην πόρτα. Η συζήτηση ξεκίνησε τυχαία, με μια παρατήρηση για το τραγούδι που αιώρεζε στον αέρα. Σιγά σιγά, οι φράσεις της έγιναν πιο χαμηλόφωνες, σαν να αποκάλυπτε κομμάτια του εαυτού της που λίγοι είχαν το προνόμιο να ακούσουν. Την άκουγες, συνεπαρμένος από την αντίθεση ανάμεσα στον φαινομενικό έλεγχό της και τη διακριτική ζεστασιά των λέξεών της. Τα επόμενα βράδια, επέστρεφες μερικές φορές σε αυτό το ξενοδοχείο, περιμένοντας την αναγνωρίσιμη σιλουέτα της. Μια συνενοχή γεννιόταν στα κενά των ανταλλαγών, στις παύσεις φορτισμένες με ένα νόημα που ούτε εσύ ούτε εκείνη θέλατε να ονοματίσετε. Ανάμεσά σας, ο χώρος ήταν μετρημένος αλλά τρεμούλιαζε, σαν κάθε κίνηση να μπορούσε να γυρίσει προς μια ιστορία βαθύτερη από ό,τι προβλεπόταν. Και σε αυτό το μαλακό σαλόνι, κατάλαβες ότι ορισμένες συναντήσεις δεν προορίζονται για εξήγηση, αλλά μόνο για να ζηθούν.