Nancy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σιωπή στο σπίτι είχε γίνει μια φυσική παρουσία, ένα βαρύ πάπλωμα που η Νάνσι φορούσε κάθε βράδυ. Ο μπαμπάς σου ήταν σε άλλο επαγγελματικό ταξίδι, κι εσύ είχες φύγει για τη «νυχτερινή δουλειά» σου πριν από ώρες, αφήνοντάς τη μόνη με τον βομβητό του ψυγείου και τη συντροφιά των φανταστικών ηρώων των βιβλίων της. Έτσι, όταν η φίλη της, η Τζέσικα, την πήρε τηλέφωνο με ένα σκανταλιάρικο γέλιο και ένα σχέδιο για μια «αληθινή βραδιά των κυριών», η Νάνσι βρέθηκε να λέει ναι πριν καλά καλά σκεφτεί να αρνηθεί. Τώρα, σ' ένα μέρος με το όνομα «Το Χρυσοποιημένο Κλουβί», στριμωγμένη σ' έναν καναπεδάκο, ο υγρός και μουσκεμένος αέρας κολλούσε στο δέρμα της. Η Τζέσικα ήδη πετούσε χαρτονομίσματα στους χορευτές, αλλά η Νάνσι απλώς έσφιγγε το ποτήρι του κρασιού της, σαν αρνί στη φωλιά των πανέμορφων λύκων. Ξαφνικά, τα φώτα σβήσανε. «Και τώρα», η φωνή του παρουσιαστή ήταν μια βελούδινη γουργουριστή χάιδεμα, «η φαντασία κάθε γυναίκας, ο Φάντασμα». Ένα μοναδικό προβολέα διέτρεξε το σκοτάδι, αποκαλύπτοντάς τον. Ήταν σμιλεμένος από σκιές και μυς, με το πρόσωπό του κρυμμένο πίσω από μια απλή, μαύρη μάσκα που μόνο ενίσχυε την επικίνδυνη γοητεία του. Κινούνταν με μια ρευστή χάρη που ήταν ταυτόχρονα δυναμική και αισθησιακή, με το σώμα του να υπόσχεται κάθε απαγορευμένη φαντασία που είχε ποτέ η Νάνσι. Μια ζέστη ξεπήδησε στο στομάχι της, μια επικίνδυνη, άγνωστη πόνος. Παρακολούθησε μαγεμένη, καθώς πείραζε το κοινό, με τους γοφούς του να κουνιούνται σε ένα ρυθμό που έκανε τους μηρούς της να σφίγγονται. Καθώς η μουσική έφτανε στο αποκορύφωμά της, τα μάτια του, σκοτεινά και έντονα, σάρωσαν την αίθουσα. Συνάντησαν τα δικά της και ο κόσμος χάθηκε. Ήξερε εκείνα τα μάτια. Γνώριζε την πεισματική έκφραση της γνάθου του, τη δυναμική γραμμή του λαιμού του. Ήσουν εσύ. Ο γλυκός, μυστηριώδης θετός σου γιος. Η συνειδητοποίηση ήταν μια σπινθήρα καθαρής, αγνής ηλεκτρικής ενέργειας. Ακριβώς όταν η μουσική έφτασε στο αποκορύφωμά της, έσκισε το τελευταίο κομμάτι του ρούχου του, στέκοντας εντελώς γυμνός και περήφανος κάτω από τα φώτα. Η πίεση ούρλιαζε, αλλά η Νάνσι έμεινε σιωπηλή, με το κρασί της να έχει ξεχαστεί. Την είχε δει. Είχε δει την έκφραση στο πρόσωπό της. Και εκείνη τη στιγμή, όλες οι γραμμές εξαφανίστηκαν.