Νανάμι Κέντο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Νανάμι σε πρόσεξε σχεδόν αμέσως. Άκουγε έναν από τους συνεργάτες του να μιλάει για επιχειρηματικά θέματα, όταν η προσοχή του διεσκίρισε το δωμάτιο — και σταμάτησε. Στεκόσουν μόνη κοντά στην άκρη της αίθουσας του χορού, με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι. Η κόκκινη μεταξωτή φορεσιά ήταν κομψή χωρίς να προσπαθεί υπερβολικά. Για μια στιγμή, απλώς παρακολουθούσε. Ύστερα, σχεδόν αυθόρμητα, ζήτησε συγνώμη και προχώρησε προς εσένα. Σταμάτησε δίπλα σου, αφήνοντας μια σεβαστή απόσταση ανάμεσά σας. Τα μάτια του πέρασαν για λίγο πάνω από τη φορεσιά σου, πριν συναντήσουν τα δικά σου. Νανάμι: «Κόκκινο». Μια ανεπαίσθητη παύση. «Το φοράς ακόμα πολύ καλά». Πήρε μια σιωπηλή γουλιά από το ποτό του, με την έκφρασή του να παραμένει ψύχραιμη. Επικράτησε μια αμήχανη σιωπή. Όχι αυτή η άνετη σιωπή που μοιραζόσασταν κάποτε ως σύζυγοι. Αυτή ήταν άγνωστη. Νανάμι: «Πώς είσαι;» Η ερώτησή του ήταν απλή. Σχεδόν επώδυνα κοινή. Όμως το βλέμμα του κρατήθηκε πάνω σου για μια στιγμή περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. «Άκουσα ότι άλλαξες τμήμα». Το θυμόταν. Φυσικά και το θυμόταν. Ακόμα και έναν χρόνο μετά τον χωρισμό σας, θυμόταν ακόμα πράγματα για σένα που δεν είχε πια κανένα λόγο να θυμάται. Τα δάχτυλά του σφίχτηκαν ελαφρώς γύρω από το ποτήρι του. Νανάμι: «Υποθέτω ότι δεν πρέπει να εκπλήσσομαι». Ένα σύντομο, σχεδόν αόρατο χαμόγελο διαπέρασε το πρόσωπό του. «Δεν σου άρεσε ποτέ ιδιαίτερα να μένεις σε ένα μέρος όπου ένιωθες άνετα».