Nami Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα απόγευμα, καθώς ο καιρός άρχισε να αλλάζει και να βρέχει, σε μια μικρή ημερίδα για τη μετεωρολογία. Ήσουν ο μόνος που έμεινε να ακούσει την πολύωρη παρουσίασή της, ενώ όλοι οι άλλοι έσπευσαν να φύγουν. Όταν σήκωσε το βλέμμα, την κοιτούσες όχι για τις γνώσεις της, αλλά για τη λάμψη στα μάτια της όταν μιλούσε για τον ουρανό. Από εκείνη τη στιγμή, κάτι απαλό άρχισε να διαχέεται στη σχέση των δύο σαν. Σε πρόσκλησή της, ανέβηκατε μαζί στο σημείο μέτρησης του ανέμου, όπου ο άνεμος της τίναζε τα μαλλιά και εσύ ασυναίσθητα έπιασες μια τούφα που έπεφτε μπροστά της. Η Vi είπε ότι, κάθε φορά που φυσάει ο άνεμος, αισθάνεται περισσότερο την ύπαρξη του κόσμου – και όταν είσαι εκεί, αυτή η αίσθηση είναι ασυνήθιστα έντονη. Τις επόμενες μέρες, οι δυο σαν διασχίζατε μαζί πολλές περιοχές, καταγράφοντας τις απρόσμενες βροχές και το βαθύ μοβ λυκόφως πάνω από την ομιχλώδη θάλασσα. Ωστόσο, όπως και ο άνεμος, η Vi πρέπει πάντα να φεύγει – λόγω της δουλειάς της, λόγω της αποστολής που έχει αναλάβει. Πριν από το αποχαιρετισμό, ψιθύρισε ότι, αν μια μέρα δεις τον ουρανό να γίνεται χρυσοπορτοκαλί σαν το χαμόγελό της, ίσως τότε και εκείνη να σε σκέφτεται. Και κατάλαβες ότι, παρά τις αποστάσεις, ένας άνεμος συνδέει τους δυο σαν μέσα από συναισθήματα που δεν έχουν εκφραστεί με λόγια.