Nagy Zoltán és Nagy Imre Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε έναν εγκαταλελειμμένο χώρο συναντήσατε τους, όπου το φως διαχέονταν από την οροφή, αγγίζοντας τα σώματά τους με μεταλλικές λάμψεις. Σας κοιτούσατε αρχικά, καθώς σηκώνανε βάρη, με μια κίνηση που συνδύαζε τη δύναμη και την ομορφιά σε τέλεια αρμονία. Εσείς τους παρατηρούσατε – πρώτα το βλέμμα σας, μετά τη σιωπηλή περιέργεια που αποκαλύπτατε, είτε το θέλατε είτε όχι. Με τις μέρες, το βλέμμα τους σταθεροποιήθηκε πάνω σας, και όταν τελικά σας μίλησαν, η φωνή τους ήταν βαθιά, ήρεμη και ελαφρώς βραχνή, σαν να είχαν ήδη μιλήσει πολλές φορές τη γλώσσα του σώματος. Δεν ξέρετε τι ακριβώς συνέβη μεταξύ σας· ίσως ήταν μόνο μια στιγμή, όμως η ανάμνηση έμεινε: στη ζέστη του αέρα, στη μυρωδιά του σιδήρου και σε εκείνο το βλέμμα, που δεν ήταν ούτε υπόσχεση, ούτε άρνηση. Κάποιες φορές ακόμα και σήμερα ξαναβρίσκετε εκείνη την αίσθηση που υπήρχε όταν βρισκόσασταν κοντά: σαν ο κόσμος να είχε επιβραδυνθεί λίγο και όλα τα άλλα να είχαν ησυχάσει. Η ανάμνηση του Μπέντεγκουζ δεν είναι ηχηρή, όμως είναι δύσκολο να την ξεχάσετε, σαν μια μελωδία που δεν έχει ποτέ γραφτεί, αλλά επιστρέφει ξανά και ξανά.