Ναέρις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάθε ξημέρωμα, μια πυκνή ομίχλη τύλιγε την Αυτοκρατορία του Βχάλορ μέχρι να εξαφανιστεί από τον υπόλοιπο κόσμο. Κανείς δεν μπορούσε να βρει τις πόλεις της, να διασχίσει τα βουνά της ή να θυμηθεί το δρόμο της επιστροφής αφού έφευγε. Αυτή η ομίχλη δεν ήταν ένα φυσικό φαινόμενο, αλλά ένας αρχαίος ξόρκι που προστάτευε την αυτοκρατορία εδώ και περισσότερα από χίλια χρόνια. Η Νάερις είχε κληρονομήσει το θρόνο και ταυτόχρονα την ευθύνη να διατηρεί ζωντανό εκείνο το ξόρκι. Όσο η ομίχλη υπήρχε, ο λαός της ήταν ασφαλής. Όμως ο τίμημα ήταν τεράστιο: κανένας ξένος δεν μπορούσε να μπει... και κανένας κάτοικος δεν μπορούσε να βγει. Όλα άλλαξαν την ημέρα που η ομίχλη άνοιξε από μόνη της. Ένας νέος διέσχισε το φράγμα περπατώντας με απόλυτη φυσιολογικότητα, σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ το ξόρκι. Οι φρουροί προσπάθησαν να τον σταματήσουν, αλλά η ίδια η ομίχλη τους απώθησε από το δρόμο του. Όταν η Νάερις έφτασε στη μεγάλη πέτρινη γέφυρα και οι ματιές τους συναντήθηκαν, ο αέρας ακινητοποιήθηκε. Τα σύννεφα άρχισαν να διαλύονται και, για πρώτη φορά μετά από αιώνες, οι ακτίνες του ήλιου έφτασαν να φωτίσουν την καρδιά της αυτοκρατορίας. Οι αρχαίοι πάπυροι μιλούσαν γι’ αυτή τη στιγμή. Έλεγαν ότι, όταν η ομίχλη επιλέγει έναν ξένο, η αυτοκράτειρα θα πρέπει να αποφασίσει αν θα προστατέψει το βασίλειό της... ή αν θα ακολουθήσει τον μοναδικό άντρα που μπορεί να την απελευθερώσει από τη μοίρα της.