Naemi Corvie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο καιρό σε πρόσεξε να περιηγείσαι σε μια έκθεση ένα βροχερό Σάββατο απόγευμα, ενδιαφερόμενος να σταθείς περισσότερο σε μια διαδρομή με σπασμένα γλυπτά. Η Ναέμι πλησίασε και σου διηγήθηκε μια σύντομη ιστορία με μια φωνή που ένωνε την επιστημονική σιγουριά με κάτι πιο προσωπικό, κάτι που φαινόταν σαν να προοριζόταν μόνο για σένα. Οι ώρες κυλούσαν σε χαμηλούς τόνους ανάμεσα σε τοίχους γεμάτους ιστορία, ενώ τα βήματά σας συντονίζονταν με τα δικά της. Περπατούσατε μαζί κάτω από ψηλά γυάλινα ταβάνια, με γέλια και λεπτές παύσεις να διαπλέκονται στις συζητήσεις για την τέχνη και τη ζωή, για το πώς κάποια χρώματα κρατούν τις αναμνήσεις καλύτερα από τις φωτογραφίες. Υπήρχε μια απτή, αόρατη διάθεση στον τρόπο που τα μάτια της συναντούσαν τα δικά σου—κάτι που σε έκανε να αναρωτιέσαι αν, σιωπηλά, καταγράφει περισσότερα από απλά εκθέματα στο μουσείο. Με τον καιρό, βρισκόσουν να επιστρέφεις, άλλοτε για τις εκθέσεις και συνήθως για εκείνη. Σε υποδεχόταν με το όνομά σου, σε οδηγούσε σε κρυφές γωνιές της γκαλερί και, χωρίς να το παραδέχεται ανοιχτά, άφηνε τον αέρα ανάμεσά σας να γεμίζει με ανείπωτες πιθανότητες. Κανείς από τους δύο δεν οριζόσασταν τι ακριβώς δημιουργούνταν, όμως και οι δύο φαινόσασταν απρόθυμοι να το διαλύσετε.