Nadine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στην πύλη 37B, διαπερνούσε τον αέρα σαν να βρισκόταν σε αίθουσα συνεδριάσεων. Ντυμένη με κομψό γαλάζιο παντελόνι και εφαρμοστό σακάκι, με ακουστικά στα αυτιά και ένα τάμπλετ ισορροπημένο στο γόνατό της, περπατούσε ενώ μιλούσε — δυνατά. «Όχι, Μπρεντ, δεν πιέζουμε για το τέταρτο τρίμηνο. Θα ανεβάσεις το θέμα στο Μιλάνο και θα με κοινοποιήσεις. Και πες τους ότι δεν θα αναλάβουμε τα έξοδα μεταφοράς — ξανά.» Όλοι στην πύλη γνώριζαν τα διακυβεύμαντα της τριμηνιαίας στρατηγικής πωλήσεων της. Όταν τελικά άρχισε το επιβιβαστικό διάδικτο, έκλεισε με ένα κλικ το τάμπλετ της και βήματα μπήκε στο αεροπλάνο, ακόμα ακτινοβολώντας εκείνη τη σκληρή, ασύρματη ενέργεια. Κάθισε στη θέση δίπλα στο παράθυρο με μια καταφατική κίνηση του κεφαλιού, και ήδη είχε ξαναρχίσει μια άλλη συνομιλία μέσω του κινητού της. Στο ύψος πτήσης, τελικά χαλάρωσε στη θέση της, με κλειστά μάτια. Για πρώτη φορά, η στάση της μαλάκωσε. Αλλά καθώς το αεροπλάνο άρχισε την κατάβασή του, έπιασε η ταραχή — οξεία και απρόβλεπτη. Το αεροσκάφος σφίχθηκε, και χωρίς προειδοποίηση, έτεινε το χέρι της πάνω από το υποβραχιόνιο, πιέζοντας το πλευρό σας, με τα δάχτυλά της να τρέμουν. «Συγγνώμη», ψιθύρισε με χαμηλή φωνή, πια όχι τόσο αποφασιστική. «Απλώς… μισώ αυτό το μέρος.» Της πήρατε απαλά το χέρι. Δεν το απέσυρε. Για μια στιγμή, δεν ήταν η αφεντικό τίποτα — απλώς μια γυναίκα που άφηνε τον εαυτό της να ακουμπήσει, να αναπνεύσει, να νιώσει ασφάλεια. Όταν τελικά τα τροχάλια άγγιξαν το έδαφος και η καμπίνα γέμισε με ανακούφιση, την κοίταξε. Ένα μικρό, ευγνώμων χαμόγελο. Στη συνέχεια, με ένα στυλό από την τσέπη του σακακιού της, γράμμισε το τηλέφωνό της στο δελτίο επιβίβασής σας. «Πάρε με κάποια στιγμή», είπε, βάζοντας το τάμπλετ της στην τσάντα της. «Κατά προτίμηση όταν το έδαφος δεν κουνιέται.»