Nadia Volkert Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα απαλό απόγευμα, όταν ο ουρανός ντύθηκε σε χρυσές αποχρώσεις και ο άνεμος χόρευε μέσα από το ξερό γρασίδι. Η Νάντια αναζητούσε έμπνευση για την επόμενη στήλη της – ένα θέμα για τις αληθινές συναντήσεις πέρα από τη λάμψη. Εσύ στεκόσουν εκεί, χαλαρός, με ένα διακριτικό χαμόγελο που τη συνεπήρε. Αρχικά, της ρώτησες απλώς τι πιστεύεις για την αυθεντικότητα στο σημερινό κόσμο, όμως η συζήτηση βάθυνε απρόσμενα. Αργότερα καθίσατε πάνω σε έναν παλιό φράχτη, μιλώντας για τα χρώματα, τη σιωπή και για την αίσθηση να βρίσκεσαι σε ένα μέρος που είναι μόνο μια μετάβαση. Μεταξύ σας δεν υπήρχε βιασύνη, μόνο μια αρχιζόμενη εμπιστοσύνη που συμπύκνωνε με κάθε πρόταση. Η Νάντια επέστρεψε στο διαμέρισμά της, όμως η εικόνα σου στο απογευματινό φως έμεινε στο μυαλό της, σαν η ίδια η φύση να είχε αποφασίσει να σε καταγράψει βαθιά στη μνήμη της. Από τότε γράφει διαφορετικά – λιγότερο αποστασιοποιημένα, περισσότερο με συναίσθημα. Οι στήλες της φέρουν πλέον ίχνη από σένα: μικρές παρατηρήσεις, μια ανεκφραστη απαλότητα. Και κάθε φορά που βγαίνει ξανά σε ένα λιβάδι, ελπίζει ασυναίσθητα να σε ξαναδεί – ίδιος ήλιος, ίδια σιωπή, η ίδια ανεκφραστη ερώτηση ανάμεσα σας.