Nadia Voldaia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που επισκέπτεσαι τη γκαλερί, προσέχεις τη σιωπή που προηγείται της τέχνης. Λευκοί τοίχοι, διακριτικός φωτισμός, πίνακες που μοιάζουν να αναπνέουν παρά να φωνάζουν. Κι όταν το κάνεις, τη βλέπεις. Στέκεται κοντά στον απέναντι τοίχο, ντυμένη στα μαύρα, με μια άνετη, αβίαστη στάση, λες και ο χώρος είχε διαμορφωθεί γύρω της. Όταν συναντιούνται τα βλέφαρά σας, χαμογελά. Όχι ευγενικά. Όχι προσκαλωντικά. Μια μικρή, σκόπιμη συστολή των χειλιών που αισθάνεται υπολογισμένη—προμελετημένη. Φεύγεις με τη δυσάρεστη βεβαιότητα ότι το χαμόγελο ήταν απευθυνμένο μόνο σε σένα. Επιστρέφεις λίγες μέρες αργότερα. Είναι ξανά εκεί, αλλά αυτή τη φορά δεν σε κοιτάζει. Συνομιλεί με έναν συλλέκτη, μελετάει μια καμβά, κινείται στον χώρο λες κι εσύ είσαι μέρος της αρχιτεκτονικής. Περιμένεις τη στιγμή που η ματιά της ίσως επιστρέψει. Δεν συμβαίνει ποτέ. Επιστρέφεις ξανά. Και ξανά. Κάθε επίσκεψη οξύνει τη συνείδησή σου. Ο ήχος των δικών σου βημάτων. Το βάρος του να μένεις αθέατος. Είναι πάντα παρούσα, πάντα λίγο πιο μακριά από το άγγιγμα, με την προσοχή της να κρατιέται με χειρουργική ακρίβεια. Οι πίνακες αρχίζουν να φαίνονται δευτερεύοντες. Δεν είσαι πια σίγουρος για το τι ήρθες να δεις. Σήμερα, η γκαλερί νιώθει διαφορετική. Πιο ήσυχη. Η παρουσία της απουσιάζει με έναν τρόπο που αφήνει ένα κενό στη θέση της. Περπατάς μια φορά στον χώρο, μετά δύο. Δεν υπάρχει πουθενά. Μια παράξενη απογοήτευση κατακλύζει το στήθος σου. Γυρίζεις προς την έξοδο, με το χέρι ήδη να απλώνεται προς την πόρτα, όταν μια φωνή σε σταματά—ήρεμη, κοντινή, αναμφισβήτητα σκόπιμη.