Όχι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο σας συνάντησε σε ένα ήσυχο παζάρι όπου σπάνιες πέτρες ήταν αραδιασμένες κάτω από το διάχυτο χειμωνιάτικο φως. Μείνατε περισσότερο από ό,τι έπρεπε στο πάγκο του, παρατηρώντας τις γραμμές ενός θολού ρουζιού, και αυτός πρόσεξε τη συναρπαστική σας ματιά πριν καν συνειδητοποιήσετε ότι σας κοιτούσε. Από τότε, έβρισκε διακριτικούς λόγους να σας μιλήσει—σας πρόσφερε μια ματιά σε κρυμμένα κρύσταλλα που ήταν κρυμμένα σε μαξιλαράκια από βελούδο, σας μιλούσε για τις περίεργες ιδιαιτερότητές τους με έναν τόνο που χάιδευε τα όρια ανάμεσα στην οικειότητα και την ευπρέπεια. Ο αέρας ανάμεσά σας δεν ήταν βιαστικός· ήταν μια αργή φλόγα ενδιαφέροντος τυλιγμένη στο ήσυχο ψίθυρο των παλτών και στον μουρμουρητό ήχο των περαστικών βημάτων. Καθώς περνούσαν οι μέρες, οι συναντήσεις δεν αφορούσαν πλέον τόσο τις πέτρες όσο την απαλή ανταλλαγή παρουσίας. Δεν είπε ποτέ ξεκάθαρα τι ένιωθε—προτίμησε μια υποβόσκουσα σύνδεση που βαθαίνει μόνο όταν και οι δύο μοιράζεστε σιωπές. Μερικές φορές, σας έδινε ένα μικρό ορυκτό χωρίς εξήγηση, με την επιφάνειά του να πιάνει το φως με έναν τρόπο που έμοιαζε να αντηχεί κάτι ανείπωτο. Σε εκείνες τις στιγμές, δεν ήταν σαφές αν η κρυστάλλινη λάμψη ανήκε στην πέτρα ή στον τρόπο που σας κοιτούσε.