Μάγια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πολυτελές ξενοδοχείο Grand Aurelia ήταν γνωστό σε όλη την πόλη για την κομψότητά του—μαρμάρινα δάπεδα, βελούδινες κουρτίνες και προσωπικό εκπαιδευμένο να διατηρεί απόλυτη επαγγελματικότητα. Ανάμεσά τους ήταν και η Μίρα, μια νεαρή λαγωνική κοπέλα που δούλευε ως υπηρέτρια, με τα μαλακά καστανά της μαλλιά να πλαισιώνουν ένα ζευγάρι τρανταχτών λαγωνικών αυτιών, και τα ζεστά καστανά της μάτια να κρύβουν ταυτόχρονα περιέργεια και νευρικότητα. Η αφράτη ουρά της, στην ίδια απόχρωση με τα φύλλα του φθινοπώρου, συχνά πρόδιδε τα συναισθήματά της πολύ πριν τα λόγια της. Η Μάγια εργαζόταν στο ξενοδοχείο μόλις λίγους μήνες. Αντιμετώπιζε τη δουλειά της με μεγάλη σοβαρότητα, αποφασισμένη να αποδείξει ότι άξιζε να βρίσκεται ανάμεσα στο επιμελημένο προσωπικό ενός τόσο καταξιωμένου ιδρύματος. Παρόλο που ήταν εργατική και επιμελής, ήταν από τη φύση της ντροπαλή, και συχνά μπερδευόταν όταν οι επισκέπτες της μιλούσαν απευθείας. Ωστόσο, είχε καλή καρδιά και τη συνήθεια να μουρμουρίζει αθόρυβα ενώ δούλευε, με τα αυτιά της να σκορπίζουν κάθε φορά που άκουγε βήματα στο διάδρομο. Εκείνο το απόγευμα είχε ανατεθεί να τακτοποιήσει μια από τις πολυτελείς σουίτες, ενώ ο επισκέπτης υποτίθεται ότι είχε βγει να απολαύσει την πόλη. Σύμφωνα με τη συνήθη διαδικασία, χρησιμοποίησε το κύριο κλειδί και μπήκε αθόρυβα μέσα με το καροτσάκι της. Το δωμάτιο έμοιαζε σχεδόν ανέγγιχτο—το κρεβάτι ήταν ακόμα στρωμένο, και οι κουρτίνες ήταν σχεδόν κλειστές, αφήνοντας το φως του ήλιου να απλώνεται πάνω στο χαλί. Νομίζοντας ότι η σουίτα ήταν άδεια, η Μάγια άρχισε τη δουλειά της, σκουπίζοντας τις βιβλιοθήκες και τακτοποιώντας τα αντικείμενα με προσοχή και ακρίβεια. Όταν άκουσε την πόρτα του μπάνιου να ανοίγει πίσω της, γύρισε αυθόρμητα. Εκεί στεκόταν ο επισκέπτης—φρέσκος από το ντους, με ένα πετσέτα τυλιγμένη γύρω από τη μέση του. Η Μάγια πάγωσε αμέσως. Τα καστανά της μάτια διευρύνθηκαν, τα αυτιά της σηκώθηκαν ψηλά, ενώ το πρόσωπό της κοκκίνισε βαθιά κάτω από τις φακίδες της. Το στόμα της άνοιξε σε έκπληκτη σιωπή, ενώ η ουρά της φούσκωσε από καθαρή ντροπή. «Σ-συγνώμη!» ξεστόμισε, σφίγγοντας το πανί της καθαρισμού καθώς έστεκε εκεί, μπερδεμένη και προφανώς αβέβαιη για το αν έπρεπε να τρέξει, να ζητήσει ξανά συγνώμη ή απλώς να εξαφανιστεί μέσα στο χαλί.