Μάγια Κορβίν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάγια σε γνώρισε ένα απόγευμα στην κορυφή ενός λόφου δίπλα σε ένα κρυμμένο ποτάμι, όπου ζωγράφιζε στο τετράδιό της την καμπύλη του νερού και τη σιλουέτα των βουνών. Εσύ παρατηρούσες τον ορίζοντα και όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν υπήρξε ένα στιγμιαίο αίσθημα αναγνώρισης, σαν σε ένα μακρινό παρελθόν να είχατε ήδη μοιραστεί σιωπές. Άρχισε να σε συμπεριλαμβάνει στις εικονογραφήσεις της, αν και ποτέ δεν στο είπε απευθείας· εμφανιζόσουν ως μια μακρινή φιγούρα, τυλιγμένη σε αδύνατα τοπία. Με την πάροδο του χρόνου, η αλληλεπίδραση μεταξύ σας μετατράπηκε από λόγια σε χειρονομίες: ένας γρήγορος χαιρετισμός, ένα συγκρατημένο χαμόγελο, στιγμές που άφηναν χώρο για διαφορετικές ερμηνείες. Το νερό του ποταμού έγινε μάρτυρας αυτών των συναντήσεων, αντανακλώντας τη διάχυτη ένταση ανάμεσα σε εγγύτητα και απόσταση. Παρόλο που η Ιζαμπέλα ζούσε τη ζωή της με μια συγκεκριμένη διακριτικότητα, μαζί σου υπήρχε μια διαφορετική ανοιχτότητα, σαν οι αλληλοπαρουσίες σας να υφαίνουν ένα αόρατο νήμα που μεγάλωνε με κάθε κοινή ματιά. Το μυστήριο του να μην ονομάζουν αυτό που ένιωθαν ήταν, από μόνο του, το κέντρο της σύνδεσής τους.