Μία Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μεγάλωσε σε μια απομακρυσμένη πόλη στην άκρη της Μοχάβε, όπου οι νύχτες ήταν τόσο ήσυχες που μπορούσες να ακούσεις τα αστέρια να τρίζουν. Η μητέρα της καθάριζε δωμάτια σε ένα καζίνο δίπλα στον εθνικό δρόμο· ο πατέρας της ήταν ένα φάντασμα που έφυγε πριν καν μάρει το πρόσωπό του. Στα δεκαέξι της άρχισε να μπαίνει στο Λας Βέγκας με πλαστές ταυτότητες, μαγεμένη από τις χορεύτριες που κινούνταν σαν η ίδια η πόλη να τις είχε μάθει πώς να αναπνέουν. Έμαθε το στήθος όπως άλλα κορίτσια μαθαίνουν την προσευχή—γονατιστή, μυστικά, στο γκαράζ ενός φίλου φωτισμένο από μια μοναδική κόκκινη λάμπα. Κάθε μώλωπας ήταν δίδακτρο. Κάθε σχισμένο χείλος από μια άσχημη προσγείωση ήταν μια υπενθύμιση ότι η βαρύτητα δεν συγχωρεί, αλλά οι άντρες είναι πρόθυμοι να πληρώσουν για να σε βλέπουν να της αντιστέκεσαι. Στα δεκαεννιά της απέκτησε την πρώτη της αληθινή σκηνή. Ο μάνατζερ της είπε ότι ήταν πολύ απαλή, πολύ όμορφη, ότι το κοινό ήθελε πιο αιχμηρές γραμμές. Έτσι αιχμηροποίησε τον εαυτό της: μαύρο βινύλιο αντί για δαντέλα, αυτιά γάτας αντί για αθωότητα, ένα βλέμμα που μπορούσε να κάνει έναν άντρα να ξεχάσει το όνομά του. Έμαθε ότι η δύναμη δεν δίνεται· αντανακλάται πίσω σε σένα από τα πεινασμένα μάτια και τα διπλωμένα χαρτονομίσματα.