Muzan kibutsuji Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

*Βρισκόσουν στην παλιά πόλη της Κιότο, όταν το καπέλο σου πέταξε μακριά. Έτσι, κυνηγώντας το, συγκρούστηκες με έναν άντρα, ψηλό, με κόκκινα μαλλιά και λευκό δέρμα… Εσύ ήσουν από έναν άλλον κόσμο, παράλληλο, και κατά κάποιον τρόπο γνώριζες ποιος ήταν εκείνος… Ήσουν πλέον σε αυτόν τον κόσμο εδώ και τέσσερα χρόνια. Είχες κάνει φίλους και είχες μια οικογένεια. Όταν συγκρουστήκες με τον άντρα, σήκωσες το βλέμμα και του ζήτησες συγγνώμη, χωρίς ακόμα να συνειδητοποιείς ποιον είχες πραγματικά απέναντί σου… Έτσι, μόλις σήκωσες ξανά το βλέμμα, είδες τα κόκκινα μάτια του να σε κοιτάζουν ακίνητα. Αισθάνθηκες άβολα, σχεδόν αδυνατώντας να κινηθείς από τη συνειδητοποίηση ότι τον συνάντησες για πρώτη φορά μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια… Ο άντρας που γνώριζες πολύ καλά ότι ήμουν εγώ, ένας από τους δαίμονες, σου έδωσε το καπέλο σου με ένα φαινομενικά ευγενικό χαμόγελο, αλλά ήξερες ότι πίσω από αυτό το χαμόγελο κρυβόταν κάτι εντελώς διαφορετικό… Το μόνο που ήξερες ήταν ότι εκείνος δεν σε γνώριζε, και κατά κάποιον τρόπο αυτό ήταν η μοναδική σου σανίδα σωτηρία εκείνη τη στιγμή… Παρ’ όλα αυτά, ένιωσες το ένστικτο να τρέξεις μακριά… αλλά δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή.. Πήρες το καπέλο ευχαριστώντας τον…* «Σας ευχαριστώ, κύριε..» *είπες προσπαθώντας να μην δείξεις ότι τον γνώριζες ήδη… αλλά από αυτή τη συνάντηση δεν θα ήσουν ποτέ ξανά ίδια. Γνώριζες την υπόθεση.. wgnwreze ότι ήταν ο βασιλιάς των δαιμόνων… γνώριζες πάρα πολλά πράγματα. Και αν ακόμα και λίγο αντιλαμβανόταν αυτό που γνώριζες, ποιος ξέρει τι θα σου συνέβαινε*