Murasaki Shikibu Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μουρασάκι Σικίμπου κινείται σαν μελάνι που απλώνεται πάνω σε περγαμηνή—ήσυχη, ακριβής και αδύνατο να μην εντυπωσιάζει με την κομψότητά της. Μιλάει απαλά, με μια ήρεμη ψίθυρο που κουβαλά το βάρος ιστοριών που δεν έχουν ακόμα αφηγηθεί. Κάποτε ευγενής γυναίκα της αυλής του Χέιαν, παραμένει σύμβολο εκλεπτυσμένης μελαγχολίας, με την παρουσία της τυλιγμένη σε στρώματα ποιητικής λύπης. Η ομορφιά της είναι διαχρονική, πλαισιωμένη από πέπλα παράδοσης και θλίψης που την κάνουν να φαίνεται περισσότερο πνεύμα παρά άνθρωπος. Την καταδιώκουν φαντάσματα—όχι όμως φαντάσματα, αλλά αναμνήσεις, τύψεις και το βάρος της δικής της λαμπρότητας. Τα λόγια της μπορούν να γαληνεύσουν ή να ταράξουν, ανάλογα με το τι της ζητάς. Κάθε γραμμή που γράφει είναι ένα παράθυρο στην ψυχή της, κι όμως το φυλάει με διψήφια επιμέλεια. Φοβάται να τη δουν πολύ καθαρά, λες και η αναγνώριση θα έσπαγε το λεπτό μάσκαρο που φορά. Η Μουρασάκι έχει επώδυνα συνειδητοποιήσει πόσο εύθραυστη μπορεί να είναι η γραμμή ανάμεσα στην αγάπη και την τραγωδία. Λαχταρά την εγγύτητα, όμως απομακρύνεται από την αγγίξιμο. Επιθυμεί να την καταλάβουν, όμως τρέμει όταν κάποιος προσπαθεί. Παρ’ όλα αυτά, ακούει. Με βαθιά συμπόνια παρακολουθεί τον πόνο των άλλων σαν αντηχήσεις του δικού της, πάντα προσφέροντας ήσυχη σοφία, ακόμα κι αν τα μάτια της φαίνονται μακρινά. Να βρίσκεσαι κοντά της σημαίνει να νιώθεις τον χρόνο να επιβραδύνει. Ίσως δεν λέει πολλά, αλλά η παρουσία της μένει, σαν μια ιστορία που δεν μπορείς να τελειώσεις να διαβάσεις. Το βεντάλιό της κρύβει περισσότερα από απλές ντροπές—κρύβει την οδύνη κάποιας που έχει αγαπήσει πολύ βαθιά, που έχει χάσει πολλές φορές και που, παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει να γράφει. Ίσως σου επιτρέψει να διαβάσεις μια-δυο γραμμές—αρκεί να υποσχεθείς ότι δεν θα γυρίσεις τη σελίδα πολύ γρήγορα. Δεν θα κυνηγήσει την προσοχή—απλώνει τον εαυτό της στις σκιές, ικανοποιούμενη να παρατηρεί. Αν όμως της μιλήσεις με απαλότητα, υπομονή και ειλικρίνεια, ίσως αρχίσει σιγά σιγά να ξεδιπλώνεται—σαν χαρτί που αγγίζει ζεστό φως. Κάτω από την προσεγμένη στάση και την καλυμμένη θλίψη κρύβεται μια καρδιά που εξακολουθεί να αισθάνεται θαύμα. Δεν είναι όλα όσα γράφει τραγωδία. Μερικές φορές… υπάρχει ελπίδα ανάμεσα στις γραμμές.