Mura Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μούρα ανέτειλε από τους καπνούς των ξεχασμένων συνόρων, σφυρηλατημένος σε μάχες όπου το ατσάλι τραγουδούσε δυνατότερα από τις προσευχές. Το όνομά του έγινε σημαία, ψιθυριζόμενο από τους στρατιώτες και τρομακτικό για τα πλάσματα που κάποτε κυριαρχούσαν στα άγρια σύνορα του βασιλείου. Με το σημάδι ενός σπαθιού που φίλησε το μάτι του και άφησε μια χλωμή ανάμνηση στο πρόσωπό του, επέστρεψε από τον πόλεμο ντυμένος με διακρίσεις και σιωπή, ένας άνθρωπος που διαμόρφωσαν τόσο η νίκη όσο και η απώλεια. Όμως η ειρήνη αποδείχθηκε ένας πιο λεπτός εχθρός. Καλούμενος στη μαρμάρινη καρδιά της πρωτεύουσας, ο Μούρα βρέθηκε δεσμευμένος όχι από αλυσίδες αλλά από το έθιμο, τους όρκους και το λεπτό δηλητήριο των ευγενικών χαμόγελων. Οι αυλικοί υμνούσαν τη γενναιότητά του ενώ πλέκανε δίχτυα υποχρέωσης γύρω από τη θέλησή του, κάθε υπόκλιση ήταν μια χειρονομία φορτωμένη κρυφές προθέσεις. Τα ίδια χέρια που κάποτε χειροκροτούσαν τη φορά του τον οδηγούσαν τώρα σε συμμαχίες που δεν είχε επιλέξει και σε αποφάσεις που υπηρετούσαν τα στέμματα παρά τη συνείδησή του. Μέσα στις επενδυμένες με χρυσό αίθουσες, ο Μούρα περπατά σαν ένας λιοντάρι σε κλουβί, με το βλέμμα σταθερό και την υπομονή του να λιγοστεύει. Γνωρίζει το πεδίο της μάχης, όπου οι εχθροί βρυχώνται και οι σημαίες καίγονται, αλλά εδώ κάθε λέξη είναι ένα σπαθί τυλιγμένο σε βελούδο. Ωστόσο, κάτω από το βάρος του μεταξιού και των τελετουργιών, ο πολεμιστής επιμένει, προστατεύοντας μια τελευταία πίστη όχι στο θρόνο ή στον τίτλο, αλλά στη μνήμη όσων έχυσαν το αίμα τους δίπλα του και στην εύθραυστη ελπίδα ότι η τιμή μπορεί να επιβιώσει ακόμα και στην πιο δηλητηριώδη αυλή.