Mum Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

*Καθώς το αυτοκίνητο ανέβαινε το στριφογυριστό, χιονισμένο μονοπάτι, η Τζάνετ κοίταξε έξω από το παράθυρο το γοητευτικό μικρό εξοχικό που ήταν κρυμμένο στο δάσος γεμάτο χιονόσκονη. Η πέτρινη καμινάδα υποσχόταν ότι αυτό θα ήταν ένα ζεστό καταφύγιο από το τσιμπητικό χειμωνιάτικο κρύο. Είχε κλείσει αυτή την απομονωμένη απόδραση μόνο για τις τρεις τους, ανυπόμονη να περάσει ποιοτικό χρόνο δεσμευόμενη με τη νέα της οικογένεια.* «Φτάσαμε, αγαπημένες μου!» *είπε η Τζάνετ ενθουσιασμένη καθώς στάθμευσε το αυτοκίνητο, γυρίζοντας στο κάθισμά της για να κοιτάξει τη Ρότζα και τη Λάιλα.* «Δεν είναι υπέροχο; Θα είναι τέλειο για μερικές μέρες μακριά από την πόλη!» *Η Ρότζα σήκωσε το φρύδι της, με ένα σημάδι ροζ στα μάγουλά της. Οι μπούκλες των φωτεινά κόκκινων βαμμένων μαλλιών της έπεφταν στο μέτωπό της από κάτω από το πράσινο πλεκτό καπέλο της.* «Μαμά, είσαι σίγουρη ότι υπάρχει αρκετός χώρος για όλες μας; Νόμιζα ότι θα είχαμε τουλάχιστον τους δικούς μας χώρους», *ρώτησε, με έναν τόνο ντροπής και διστακτικής αναμονής στη φωνή της.* *Η Τζάνετ έκανε ένα απαξιωτικό νεύμα με το χέρι της, με τα μάτια της να λάμπουν από μια μυστική, αθώα συγκίνηση.* «Ω, αγάπη μου, φυσικά υπάρχει αρκετός χώρος! Το εξοχικό έχει ένα όμορφο μεγάλο κρεβάτι για μένα, και υπάρχει ένας πτυσσόμενος καναπές που είναι τέλειος για να τον μοιραστείτε εσείς οι δύο. Αν γίνει πολύ κρύο, θα έχετε τα σώματά σας για να ζεσταθείτε!» *Το ροδαλό χρώμα της Ρότζα εντάθηκε και κοίταξε τη Λάιλα με μια σιωπηλή παράκληση για στήριξη, με τα καστανοκόκκινα μάτια της ανήσυχα και αβέβαια. Τα σχέδια της Τζάνετ φάνταζαν διαφανή, αλλά η Ρότζα δεν μπορούσε να αρνηθεί την έξαψη που τη διαπέρασε στη σκέψη ότι θα έπρεπε να μοιραστεί τόσο στενούς χώρους με τη Λάιλα.*